KIRMIZI

pazartesi halleri...

2011-12-28T17:52:00.000+02:00

onceden isteyip de basaramadigim bazi seyleri, oglusla birlikte yenilenen hayatımıza da daha bi kolay adapte ediyorum... artık bu, anne sıfatıyla birlikte degisen bakis acilarindan midir, artan sorumluluk bilincinden midir, yoksa cocuklu bir ciftin ve de evin daha bir ailevi olmasından mıdır nedir, bilemiyorum...

mesela, iste verdigim 6 aylik aradan sonra, artık pazartesileri ofise giderken hem ofisle ilgili alisverisleri, hem de cicekciye ugrayip masama koymak icin cesit cesit cicekleri atiyorum alışveriş çantama...

hala her hafta alamasam, bazen atlasam da, bu kadarı bile iyi bir rutin oldu benim icin...

baktıkça hem çiçeklerin, hem de bu ve benzer basit seyleri duzene oturtmus olmanın mutluluğu doluyor içime...
ohh, misss....

reklam kokan haraketler / 2...

2011-12-05T17:34:00.000+02:00

keyifle izlediğim, ürünlerini çok beğendiğim bir sayfaydi...
yakin bir arkadaşımın doğumuna da az kalmışken, ilk siparişimi vermek için fırsat bu fırsattır dedim ve herşey çabucacik ve kolaycacik halloldu...

ben çok beğendim, gösterdiğim arkadaşlarım, annem vs. bayildilar...
veee hediye ettiğim arkadaşımı da gözleri dolacak kadar sevindirdi...
daha ne olsun...

eline saglik nazo...
.

iyi ki doğdun, ne çabuk 1 oldun...

2011-10-19T16:42:00.000+03:00

annelikle ilgili görevleri maddeler halinde sıralarsak, temel ihtiyaçlarin hemen sonrasında organizatörlük geliyormuş... yaklaşık bir ay önceki 1. doğumgünü telaşımda idrak ettim bunu...

masadaki yiyecekler dışındaki tüm organizasyon, hazırlık vs. yi tek başıma hallettim dersem ne tip sancılar içinde idrak ettiğim de az biraz anlaşılabilir...

neyse, ben ilk sinavimi verdim şimdilik... şurada yazan, doğumgünlerini 1,3,5. yıllarda kutlama fikrine de tamamen katılıyorum...

henüz 1. yaş olduğu için tema tabii ki de 1 idi...
bunun daha ben10 i, bakugan ı, caillou su da var biliyorum...
olsun, onlara da varım, 4 gözle bekliyorum...

uvvvaaa, uvvv vvvvaaa...

2011-10-11T16:25:00.000+03:00

bu magazayi kim tasarlamis acaba... KIRMIZI sever birileri olsa gerek :)))

isteyip, niyetlenip, bi türlü başlayamamak...

2011-10-04T18:02:00.001+03:00

bi garip geldi, yeni kayit yazisini tiklarken... haftalar, aylar hatta mevsimler gecmis yazmayali... yukardaki cümlenin insani degilim ben aslında, demek ki gerçekten içimden gelmemiş yazmak...
hayat bu kadar hızlı akarken, bi cok onemli sey olurken ve biterken, daha fazla seyi atlamamalıyım hissiyatım agır basmaya basladı, üşengeçliğimle olan yarışta...

...

2011-08-23T12:26:00.000+03:00

dönüş yolundayım...

s.o.s.

2011-03-02T10:38:00.002+02:00

dört aslan / four lions

2011-02-28T18:11:00.000+02:00

bu sene if te izlediğim ve çok başarılı bulduğum bir film dört aslan... tam da tanıtım yazılarındaki gibi hem islam terörü üzerine bir hiciv, hem biraz dram, hem de sağlam bir komedi...

yönetmen gerçek anlamda farkli, sivri ve iddialı bir eser ortaya çıkarmış... film öncesindeki sohbetinde, film için araştırma yaparken karşısına çıkan ironik hikayelerden, haberlerden de bahsetti biraz...

mesela, uçaklarda sıvı kısıtlaması sonrasında, uçağa sokmak istediği sıvıyı önce havaalanında bir yere gömüp, uçağa binerken onu oradan almayı planlayan bir teröristin, onu ele veren bilgilerden birinin de bilgisayarından 'how to dig a hole' ( nasıl çukur kazılır) ı googlelaması olduğunu veya arap prenslerinden birine suikast düzenlemek için bombasını fitil şeklinde prensin çadırına kadar getiren yemenli teröristin, bombayla ilgili bir hata sonucu kendisini füze gibi metrelerce havaya fırlatttığıyla ilgili haberlerden bahsettiği anlarda daha filmi izlemeden bizi ne kadar eğlenceli dakikaların beklediğini anlamıştık...

5 ayın sonunda...

2011-02-22T17:38:00.000+02:00

oğlusumu hala anne sutuyle besliyorum... oglusa ilk 6 ay sadece anne sütü vermek de, benim normal dogum kadar üstüne düştüğüm bi konuydu... dünkü 5. ay kontrolu sonunda oglusum yine hem boy hem de kilo artışındaki ivmesini devam ettirince, benim artık ek bişeylere başlasak mı serzenişim de refüze edildi... kirmizi gururla sunar; 72 cm, 8250gr lık bir toramanı besleyebiliyorum...

ben ise +5 kiloyla hayatıma devam ediyorum... bir ara 4 e de düşürmüştüm aslında... son tatil sonrası yine 5 oldu... 5 kilo benim boyumda (1.69) bir beden büyümek demekmiş onu anladım.. 3 pantolonla bir kış nasıl geçirilir tezi yazabilirim... süt vermeyi azaltırsam biraz bogazımdan kesip kilo vermeye baslarim diyordum ama en az 1 ay daha hayal oldu...

hala çoğunlukla evdeyim... iş hayatım; toplantılara katılmak, arada 2.5 saatlik dilimlerimde ofiste kitap karıştırıp yeni işler için biraz eskiz yapmak, bi de akşamları sevgilinin işlerin akışını takip edeyim diye eve getirdiği çizim vs. yi incelemekten ibaret...

tam zamanlı ev hayatını sevmedim... günlerim hiç bu kadar verimsiz geçmemişti daha önce... bi de 12 senedir oturduğum apartmanda anca bu aylarda komşularla bir iletişimim oluyor... kahveye falan geliyorlar, ogluşa hediyeler getiriyorlar, yaptiklari pasta borek vs. den bir tabağa koyup kapıyı çalıyorlar... taa öğrenciyken geldiğim apartmanımda, bu kadar sevildiğimi bilmiyordum doğrusu...

geçen haftalarda nihayet dişçime gidebildim... bu aslında yeni yıl oncesi hedefimdi... doğumdan beri tatlısız günüm geçmemekte ve bunun sonucu da sağ üst tarafta bir sızlama şeklinde oldu... dişçim bi güzel kontrol etti, bi sürü test yapti ve ta taaam, bir aksaklık bulamadı... anladım ki hissettiğim sızı dişlerime değil, vijdanıma aitmiş...

nihayet yogaya da başladım... bu da aslında yeni yıl oncesi hedefimdi... şimdilik haftada 1 gidebiliyorum... neredeyse 1 senelik ara (arada gittigim 7 ders hamile yogasını saymıyorum) beni ciddi geriletmiş...

son dönem çanta içi yatırımlarım

bir iki kez sinema keyfi yaptim. kahvem, muffinim, kestanelerimle ilaç gibi geldi... hatta bugunlerde if istanbul için de birkaç bilet bile aldim... biri de suare ;P ( sevgiliye teşekkürler...) ama bol filmle coşma hakkımı istanbul film festivaline saklamaktayım...

hem çalışmayıp hem de benim gibi yeni bebek sahibi olup çalışmayan arkadaşlarım olunca, arada bir gündüz kaçamakları da kaçınılmaz oluyor tabiii... cihangir olsun, bebek olsun; haftaiçi gündüz saatleri de bir başka keyifliymiş valla...

iki kez şehirdışı seyehatimiz oldu oglusla... ilk uçak deneyimimiz cidden ilk kez uçağa biniyormuşcasına heyecanlıydı... ama gıkı bile cıkmadan biten yolculugun sonunda, hostes ablalardan esaslı bi aferin alan oglumun yuzundeki o magrur bakisi gordum desem...

son haftalarda bi de malum indirim gunlerini geride bıraktık.. yine haftaiçi gündüz gezmelerim sonucu dolabıma hoş parçaları indirimli olarak katma şansım oldu... ama kilo işi alışverişte de insanı frenleyen bişeymiş onu anladım. ilk kez yaşıyorum, onumuzdeki sezonlarda surmemesi dilegiyle diyorum...

gülümseten şeyler...

2011-02-11T23:34:00.000+02:00

ilk kez, geçtiğimiz yaz çeşme de görmüştüm bu karpuz topları... o zaman da bakip gülümsemiştim... dün de beşiktaş tan eve yürürken yine karşıma çıktılar... akıl edip yapanı tebrik etmek istiyorum...

e artik huysuz aksi ihtiyar teyzeler, çocukların bahçesine kaçan topunu, bıçakla ortadan bi güzel ikiye kesebilir miii, pek emin değilim doğrusu...

bu seneki keçeler...

2011-02-03T23:58:00.000+02:00

farkettim ki, keçe hobimin periyodu senede 1 olabilmiş anca... bunlar da bu senekiler...

aslen oglusun ihtiyaçları için eminönüne gitmiştik, artan pek kısa bi süreyi sevgili saat bakmak, ben de taa gecen seneki kece siparişlerime parça almak için değerlendirdim... sipariş derken yanlış anlaşılmasın, kardeşlere, eşe, dosta... eksikleri tamamladıktan sonra, yeni bişeyler için de parçalar alacak vakti bulabildim ve sonuç da bunlar oldu...

hazır parçalarla bişeyler yapmanın beni oyalayıp eğlendirdiği kesin, ama artık keçelerimi plaka olarak alıp, figürlerimi kendim hazırlayarak bişeyler yapmanın da vakti geldi sanırım... bu şekilde çok fazla kendimi tekrar etmeye başladım zira...

öncekiler de burada ve burada...

vallahi içim acıyor...

2011-01-31T22:42:00.000+02:00

arada eve yemek sipariş ediyorum, şuradan... ediyorum da, her defasinda da içim acıyor şu yemeklerin içinde geldiği, ayakkabı kutusu gibi sapasağlam karton kutulara... bi de restoranda farkli mutfaklar var malum, her mutfağın en ufacık bir yemeği için ayrı bir kutu geliyor...

ha bi de ozellikle yemek sepetinden sipariş verip, plastik servis istemiyorum notu düşmeme rağmen, hiç dikkate alınmaması, siparişlerle birlikte gelen çarşaf çarşaf broşürler de cabası...

resimdekiler epi topu 2 kişilik yemek için masamıza yığıldılar... kutuların kenarında da deniz temiz e destek verdiklerini belirtmişler...

iyi peki denizler temiz de, ağaçlar ne olacak...

desigual YKM lerde...

2011-01-19T16:09:00.000+02:00

uzun soluklu bir haber aslinda bu, yeni degil... artik desigual urunleri, hem de hic azimsanmayacak bir koleksiyon cesitliligiyle ykm lerde satiliyor... simdilik galleria, forum istanbul, cevahir ve kentpark gibi buyuk magazalarda...

ayrica ykm, istanbul sapphire de 60 yil magazasi olarak yeni ve ozel konseptiyle acacagi magazasina, desigual in cocuk koleksiyonunu da getirecekmis... desigual tasarimlarini zaten begenirdim, boylesi renkli ve eglenceli bi markanin cocuk koleksiyonun da dort gozle bekliyorum...

bi deneyeyim dedim, oldu gibi...

2011-01-13T22:34:00.000+02:00

boyle seylerle pek aram yoktu benim. artık hamilelikle birlikte degisen hormon dengelerinden midir, yoksa oglus icin hazırlıklar sırasında cok fazla boyle seylerle icice oldugumdan mıdır bilmiyorum, heves ettim... bana boyle birsey yapip getiren olmadı ama bir arkadasim ve esi dogum sonrası hastane ziyaretinde pasta vs yerine kocaman bir paket bebek bezi getirmisti... sonrasında bi guzel kullandık biz o bezleri, arkadaslarimizin da kulaklarini cinlata cinlata...

bu sene bizim arkadas cevresinde bu kadar cok yeni bebek olunca, ben de ziyaretlerde bez goturmeyi aklımın bir kosesine koymustum zaten... evdeki cekmeceleri de biraz kurcalayıp malzemeleri de denklestirince boyle bisey cikti ortaya... benim icime sindi, goturdugum arkadasim da cok begendi...

bir eminonu ziyareti sonrasi, denemelerime daha tesekkullu devam edebilirim... surada da anlatmistim ya, daha gelecek bi suru bebek var sirada...

2010 a yetişmedi, ama yazmasam da olmaz...

2011-01-12T23:19:00.000+02:00

yeni yıla dair pek bisey kalmadi aslinda, zaten ben de süslerimi kaldirdim, zaten bisürüsünü de çıkarmamıştım bile... bu seneki pek bi gecikmeli yeni yıl yazısı başlayan degil, biten yılla ilgili; zira 2010 hayatımın en onemli senelerinden biri oldu... yılın ilk ayında gelen hamilelik haberiyle bir anda değişiveren gündemim, eylül itibariyle yepyeni bir hayatın başlangıcı oldu... 2010 da, hiç sevmediğim şekilde sevmeyi, hiç olmadığım şekilde mutluluğu, hiç bulunmadığım kadar özveriyi tattım... 365 günde insan kendine ne kadar şey katabilir, onu gördüm...

hal böyle olduğundan sanırım, biten yıldan kopmam da biraz zor oldu... bu yılın sonunda, yeni baslayan yıla dair planlarım ya da isteklerim olmadı, tam tersine yıl bitmeden gerceklestireyim dedigim bi suru maddem vardı... kimini hallettim, kimi kaldı... yeni yıl dileklerini ise bu sene icin rotarlı bile degil, direk iptal ettim. zira, henuz onumuzdeki haftayı ve hatta yarını bile tam planlayamazken, bu biraz anlamsız geliyor...

bazı seyleri kendi akışına bırakmak, bazen biraz koyvermek, olmayanları umursamamak, bardagin dolu tarafına daha cok odaklanmak, oğluslu hayatımın bana kattıkları şimdilik... ne diyim yeni yılda misli misli bu hislerden diliyorum kendime...

emzirme reformu sobesi...

2010-12-27T23:20:00.000+02:00

emzirme reformu, hamileliğimle birlikte haberdar olup takip ettigim bir platform. su aralar blog dunyasindaki anneler de bu platforma desteklerini sayfalarinda bu mime yer vererek gosteriyorlar... sevgili missred beni de davet etti, ben de seve seve cevapliyorum bu mimi...

(1) Türkiye'de ilk altı ay sadece anne sütü alan bebeklerin oranı sizce yüzde kaç? (*)

ne yazik ki %2 bile degil...

(2) Siz bebeğinizi ne kadar süre anne sütü ile beslediniz?

oglusum henuz 3 aylik, hala anne sutuyle besleniyor...

(3) Kaç ay doğum izni kullandınız?

kendi isim oldugu icin halen dogum iznindeyim, ek gıdalara gecinceye kadar da devam etmek niyetindeyim...

(4) Yasal süt izninizi kullanabildiniz mi?

ofisim evime cok yakin oldugu icin, ek gıdalara gecesiten sonra arada emzirmek icin eve gelebilmeyi hedefliyorum, bakalim...

(5) Emzirdiğiniz ya da süt iznini kullandığınız için iş yerinde mobbing (tepki, işi bırakmanız için baskı) ile karşılaştınız mı?
hayır

(6) Bebeğinizi toplum içinde, dışarıda emzirmeniz gerektiğinde sıkıntı yaşadınız mı?
henuz 2 kez avm emzirme odasi, 1 kez de havaalanindaki emzirme odasini kullandim... bir problem yasamadim... bunlar disinda 1 kez de bir restoranda emzirme ortusu ile emzirdim oglusu... pek konforlu oldugunu soyleyemeyecegim... ama etraftaki insanlarin tepkisi ya da bakislari acisindan bir olumsuzluk yasamamama ragmen bende biraz tedirginlik oldu dogrusu.. zamanla atarim diye dusunuyorum...

(7) Emzirme konusunda desteğe ihtiyacınız oldu mu? Gerek emzirme danışmanlığı, gerekse psikolojik olarak yeterince destek bulabildiniz mi?

hamileligim sırasında bir arkadasimin tavsiyesiyle Gülbin Gökçay in 99 sayfada bebek beslenmesi isimli kitabini okumustum... tüm anne adaylarının okuması gerektiğini düsünüyorum... emzirme konusunda inanilmaz bir motivasyon sagliyor... bunun disinda sevgili de bu konuda bana çok destek oluyor sagolsun...

(8) Emzirdiğiniz süre boyunca etraftan "sütün yetmiyor, mama ver, bu çocuk meme emmek için çok büyük” şeklinde baskı gördünüz mü?

sadece ilk haftada boyle bir hava oldu gibi, ama etrafimdakilere de dogum oncesinde, yukaridaki kitapta üstüne basa basa bahsedilen bu konuya dair paragraflari bolca okudugum icin pek onemsenecek duzeyde degildi... sonrasinda zaten oglusun misli misli aldigi kilolar bu konunun hemencecik kapanmasini sagladi...

ama ilk haftada yasadigim tek bir olay (oglusu emzirirken yutkunuyor mu diye egilip dinlemeye calisma!) bile gayet sinir bozucuydu, emzirme konusunda annenin kendine guveni, huzuru en onemli etken bence...

(9) Emzirme Reformu’nu biliyor musunuz? Sizce Emzirme Reformu neden gerekli?

biliyorum, ve sonuna kadar destekliyorum... annelerin, bebeklerini sadece anne sutuyle beslendikleri ilk 6 ayda is stresi, saat mevhumu gibi olumsuzluklar olmaksizin huzur icinde beslemelerinin en dogal hakları oldugunu dusunuyorum...

(10) Emzirme Reformu'nu web sitesinde desteklediniz mi? Destek olmak için
http://emzirmereformu.com/ adresindeki formu doldurmanız yeterli.

evet destekledim...

ben de tatli Deniz kizinin annesi Demet i, huysuz ve tatlisi ni, ve ibeking i bu ankete davet ediyorum...

parmaklarımın arasında çok önemli şeyler var...

2010-12-04T15:02:00.000+02:00

boşuna uğraşmayın...
ellerimi açmam...
parmaklarımın arasında çok önemli şeyler var, TÜY TOPAKLARI...
onları biriktiriyorum ben...
kimselere de vermem...

hergün, yarın...

2010-12-02T00:08:00.000+02:00

hergün akşam diyorum ki;

yarın oglus uyudugunda ben de biraz kestireyim
yarın, kullandıgım toshinin icini biraz temizleyip, düzenliyeyim ki yeni vayoya guzelce aktarabileyim
yarın, nette biraz zaman gecireyim
yarın, doktorumun verdigi hareketlere baslayayım
yarın, yeni bir post yapayım
yarın, ugradıklarıma bir iki yorum bırakayım
yarın, bi besiktas turu yapıp banka vs islerimi halledeyim
yarın, oglusa bir ögünü buzluk sutlerimden verip beyoglunda bi sürteyim
yarın, bi sürpriz yapıp ofise ugrayayım, ofistekilerle beraber bi ögle yemegi yiyeyim

diyorum da diyorum....

.

ne çabuk...

2010-10-28T18:05:00.000+03:00

inanılır gibi değil, 1.ay kontrolüne gideli 10 gün olmuş... ne zaman, hangi ara, nasıl geçti bu süre farkında bile değilim...

ev içinde kendi yoğunluğumuz, gelen giden, arayan soran, bizi bu sürede yanlız bırakmayan dostlarımız, sevenlerimiz derken hiçbirşey anlamamışım...

tek anlamadığım şey zamanın akışı değil tabii, bi de oğluşun büyüyüşü var... bu çorapları ilk günlerinde ayağından kaçıyordu oğluşumun, geçen gün giydireyim dedim ki küçülmüş bile...

neymiş, yediği helal, giydiği harammış...

evdeki yoğunluk da benim alışkanlıklarımdan biraz farklı, ne de olsa ilk defa evde asiste ediliyorum... mesela artık sadece gelen misafirlere canımın yapmayı istediği pasta börek nevi şeyleri yapmak için mutfağa giriyorum, ayıptır söylemesi... hatta dürüst olayım, canımın yapmak istediği değil, bilakis canımın istediği şeyleri yapıyorum, misafir de bahanesi... ben sadece oğluşumla ilgilenip, kalan herşeyi yardımcımız hallediyor şimdilik ancak ben işe döndüğümde nasıl tümünün üstesinden gelecek diye düşünmüyor da değilim... eh işte insan her daim kaygılanacak birşeyler buluyor...

günleri dolduran bir diğer konu da dışarı çıkma silsilesi... doğumdan önce hergün mutlaka dışarı çıkarayım diyordum, şimdi buna bayyaa bi gülüyorum... çünkü bazı günler sadece hadi çıkalım, yok bi karnı doysun öyle çıkalım, yok altını temizleyip öyle çıkalım çabalarıyla ve sonuçta başarılı olamadan geçiyor... cidden zor işmiş bebekle sadece evden dışarı çıkmak, henüz ev dışında sosyalleşmenin bahsini bile edemiyorum... ufak park turları, bir iki avm turu - sabah saatlerinde - ve bir de nişantaşında kısa bir iş halletme turu bahsettiklerim...

neyse, bugün itibariyle 40ımız çıkmış oluyormuş... K. ablamız dün oğluşun banyo suyuna bişeyler mırıldandı, üfledi falan... yan yan güldüm ben de... bu 40 günü, pek lohusa gibi geçirmemiş olsak da, artık onun ve tüm büyüklerimizin de icazetiyle, beklesin bizi sokaklar...

anlatılmaz, yaşanırmış...

2010-10-09T16:41:00.000+03:00

oğluşum, acaba biraz erken gelir de olur mu dediğimiz babasının doğum gününde, anneannesiyle dedesinin biz artik orada olalım diyip geldikleri günün tam ertesi günü, babaannesinin sanki bana bu haftasonu doğacak gibi geliyor ben her ihtimale karşın gelsem ve orda mı olsam dediği günde, halasının bi arkadaşının nikahı için istanbula geldiği ve hazır ben gelmişken yeğenim de gelsin artık bugün dediği; 18 eylül gününün ilk saatlerinde, su kesesini patlatıp hepimizi şaşkına çevirdi...

sonrasındaki süreç hiç ummadığım şekilde geçse ve acaba bu tarih bitmeden doğacak mı diye doktoruma sorma ihtiyacı hissedecek kadar uzasa da, nihayet akşam 19:15 te oğluş kollarımdaydı... gerçi, hem ben normal doğum konusunda bu kadar tutkulu olmasam, hem de doktorum beni bu konuda biraz daha az destekleseydi, oğluş muhtemelen su kesesinin patlayıp suyun bitmesini takiben geçen 12 saatin sonunda, öğlen 13:00 sularında çoktan sezeryan doğum ile dünyaya gelmiş olurdu...

bu konuda doktoruma çok güveniyordum, beni gereksiz yere kesmeyeceği konusunda yani, sağolsun güvenimi boşa çıkarmayıp, hem şartları hem de beni son raddeye kadar zorladı, ve doğum konusu benim için, içim rahat ve huzurlu bi şekilde son bulmuş oldu...

aslıda son kontrollerde oğluşun kilosu arttıkça ben de biraz erken doğması için dua eder olmuştum, zira tam zamanını beklese ya da biraz geçseydi bizim toraman muhtemelen 4 kiloyu bile geçip, mecburi istikamet sezeryan yolunu açacaktı... 1,5 haftalık erken geliş süresiyle ölçülerimiz; 3635gr, 53cm...

bu konudaki en komik şey de, şu her bebek için alınan hastane çıkış setini kulanma süremizle ilgili oldusanırım. içim rahat bi şekilde hastane çıkışı bizde gerçek anlamını buldu diyebilirim... çünkü sadece hastaneden çıkıp eve gelinceye kadar giydirebildik! eve geldiğimizde oğluşun bacaklarının kıvrık durduğunu farkettik önce, sonra anladık ki meğer kuzuya kısa gelmiş tulumu... diğer bir 3lü yeni doğan tulum setiyle birlikte verilecekler poşetimizin ilk parçaları oluverdiler...

şimdi günler, hem genelinde birbirine çok benzer, hem de detayda birbirinden apayrı şekilde akıp gitmeye başladı ve oğluşum 21gün yaşında oldu bile :)))

doğumdan itibaren oğluşla ilgili bir günlük tutuyorum ve farkettim ki hergün yeni birşey yazıyorum günlüğe, ilklerimize dair... çok acaip bişey, gerçekten anlatılmaz yaşanırmış...

yenilikçi bir yaklaşım, yemek kitabında bile...

2010-09-14T22:33:00.001+03:00

İtalyan mutfağı diyice akla ilk gelenlerden biri de çeşit çeşit makarnalar oluyor tabii... işin içine biraz girince makarna diyip geçmemek gerektiğini anlıyor insan... ama italyanlar bu konuyu biraz daha bi abartmışlar ve makarna-sos ikilisinin mükemmel birlikteliğini doğru şekilde uygulayabilmenin doğuştan gelen bir yetenek olduğunu savunuyorlar...

the geometry of pasta isimli kitap da, işte ağırlıklı olarak bu konuya meydan okumaya yönelik bir kitap... doğru makarna türüyle doğru sosu kombine etmeye yönelik içgüdüleri geliştirmeyi hedefliyor... tarifler de michelin yıldızlı şef Jacob Kennedy e ait...

bence kitabın amacı ya da tariflerinden daha çok tasarım yönü ağır basıyor... zira bu kitapta alışıldık yemek kitaplarından farklı olarak, tariflerde fotoğraflar yerine, sadece siyah beyaz illüstrasyonlar kullanılmış...

bu yönüyle de sadece yemek kitabı değil, koleksiyonluk bir tasarım kitabı olmuş...

makarna ustası olup, doğru makarnayla doğru sosu kombinleme konusunda uzmanlaşmak için cidden son derece farklı ve şık bir yol...

mimari adımlar...

2010-09-12T22:51:00.002+03:00

bu aralar evdeyim ve ofis günlerime göre biraz daha boş vaktim var... bu durumda aslında sürekli ilgi alanımda olup, meslekten de kaynaklı hayatımın parçası olan tasarımla ilgili takip ettiğim yenilik vs. ye biraz da burada da yer verebilirim... zira bu blogu yazmaya başlarken, içinde kesin yeralacak diye düşündüğüm bu başlık malesef zamansızlıktan altı doldurulamamış bir başlık olarak kalmıştı... bu günlerde belki biraz açığımı kapatabilirim...

birçok meslekte olduğu gibi, bizde de had safhada, gerek ulusal gerekse uluslararası güncel yayınları, konferans, söyleşileri, siteleri takip etmek olmazsa olmaz bi durum... bi de tabii, ismi ezber olmuş üstadların işleri var... rem koolhaas da o üstadlardan... projeleri en ses getirenlerden...

tasarım gücü acaip bişey, hayata dair bisürü alanda kendini gösterebiliyor... koolhaas da bu güce fazlaca hakim bi mimar olarak başka konularda da kendini göstermiş, ve hollandalı ayakkabı markası United Nude için tasarımlar yapmış... ben modelleri cidden farklı ve çarpıcı buldum... modaya dair ürünlerde, çizgi, doku, kütle etkisi gibi mimari dokunuşları böylesi hissetmek çok hoş...

gündem...

2010-09-11T21:47:00.003+03:00

bu aralar gündemimiz pek dolu, pek değişken... pazartesiye kadar gündem kirmizi hanim konsere gidecek mi idi... bu konu üzerine türlü sebeplerle telefonlar açıp, konuyu gidip gitmeme konusundaki kararıma getirip beni gitmemeye ikna etmeye çalışan tüm arkadaşlarım da ayrı bir konu... (tümüne sonradan ayrı ayrı teşekkür edicem, özellikle de dönüş yolundaki sefalet hikayelerini dinledikten sonra) ee ne de olsa, konsere bir hafta kalıncaya kadar, paşalar gibi presale den saha içi biletini almış ve gerekirse eline bir tabure alıp inner circle da konser izleme niyetlisi bir cengaverdim ben... ama hayatımda ilk defa ruhum ve bedenim birbirine uymadı bu konuda ve yaklaşık 1-2 saat ayakta kaldıktan sonra mutlak suretle uzanmamı gerektiren bir bel ağrısıyla konser sevdamdan son bir hafta içinde vazgeçiverdim...
neyse bedenim bana boyle bir yamuk yaptı ama aynı zamanda ruhuma iyi gelen hormonlar salgılama işini de pek iyi ayarladığından olsa gerek, hiç de o kadar kötü hissetmedim kendimi... ne de olsa asıl hevesimi geçen sene gerçekleştirmiştim, benim için önemli olan o hamleyi yapmış olmak, o heyecanımı o zaman, orada yaşamaktı...

ikinci önemli gündem konumuz ise, malum bayram tatili... ben de, sevgili de, ilk defa bir bayram tatilini istanbulda geçiriyoruz da... ilginç bi durum tabii, bunca zamandır haldır haldır tatil planları, hazırlıkları yapmaya alışmış bünyelerimize hayli garip bi deneyim oldu bu... ama bunu da tatmak lazımmış cidden... gerçi biz bu sefer biraz da şanslıyız çünkü birçok arkadaşımız da bayramda burada ve evdeki yat yuvarlan ve film seanslarının dışında da programdan programa koşmaktayız... 3. gün bitti, şimdiden bedenime de ruhuma da iyi gelen bir tatil oldu bu...

en önemli ve önceki iki gündem konumuzun asıl sebebi, gerçek gündem konumuz olan hamileliğe gelirsek, sayfada sağ üstteki ayıcığın da söylediği gibi son günlere geldik artık... kontrollerimiz artık haftada bir oldu, ve her defasında nst ye bağlanıyoruz oğluşumla... hazırlıklarımız da büyük oranda bitti, bitmeyenleri de pek takmıyorum, zira deneyimli arkadaşlardan da öğrendim ki o hazırlıklar hiiç bitmezmiş...

bu arada bizim arkadaş çevremizde şu ana kadar birkaç arkadaşımızın bebeği vardı, ama bu sene bu tablo inanılmaz değişiyor... ben de inanamıyorum ama, en yakın görüştüğümüz arkadaşlarımızdan 10 çift bu sene bebek sahibi oluyor, 3 tanesi doğdu, 7 tanesi de yolda... yani bizim oğluşun kankaları şimdiden hazır gibi...

şu aralar bolca sosyalleşmek, deneyimli arkadaşlarımın çokca tembihlediği bişeydi... malum, oğluş gelince bi süre bizim ona, onun bize ve hayatımıza alışma sürecimiz olacak... bunun en son noktasını da geçen pazar yaşadık sanırım... aynı gün, sabah kahvaltısı, öğleden sonra çayı ve akşam maç izleme seansı olarak 3 farklı çift arkadaşımızı ağırladık evde... tamamen tesadüf tabii, genelde böyle programlarda ikiyi geçirmemek iyi oluyor... yukarıdaki resim de sabah kahvaltımızdan...

bu bekleyiş de ilginç bişey, doktorumuz daha bir hafta sonra her an gelebilir diyeceğiz dese de, bendeki kelebekler çoktan havalandı bile...

artık evdeyim...

2010-09-02T00:32:00.000+03:00

artık evdeyim, bunu soylemek icin biraz gec bile kaldım, zira son tatilimizi de tamamlayıp dönmemizle bilikte 2 hafta bitti bile; tabii arada sevgili yurdisindayken yaptığım 2 günlük mesaiyi saymazsak... simdi tüm konsantrasyon ve efor; ev ve bebekle ilgili şeyler satan yerler üzerine...

son tatil malesef hiç ummadığım şekilde geçti... kış tatili gibi, kapı pencere kapalı, tamamen klimatize ortam bağımlısı oarak, bir o yana devrilip yattım, bir bu yana... deniz desen anca akşam 5ten 6dan sonra... o da zaten serinletmeyecek kadar ısınmıştı, bense girince biraz ürpermeyi seviyorum, tabii çeşme çiftlik kadar olmasa da... sonuç, klima, vantilatör ve günde 3 kez duş derken, kendini koruyamam ve kaçınılmaz nezle oldu benim için... neyseki ateş, öksürük aşamalarına gelmeden ve doğru dürüst ilaç da kullanmadan atlatabildim...

bu sene tatil sezonunu 15 ağustosla sınırlandırıp, tüm bu süreye de 4 tane tatil sıkıştırınca, bizim hazırlıklar da biraz geç mi kaldı ne... neyse bu geçen 2 haftada, hazırlıklarda ivmeyi öyle bi arttırdım ki, kendim bile şaştım, listede üzerine check attığım maddelerim böylesi azalıvermesine...

ahh bi de herşeyimi kendim halledicem edalarım da biraz azalsa... ama nerdee... şu aralar kurdeleler, tüller, elyaflar üzerine uzmanlık geliştirmekteyim... yani bebek şekeri ve kapı süsü yapma derdine düştüm... ehh, düğününde de gelinliğini kendi çizip, gelin tacını kendi tasarlayıp yapmış birinden de daha farklısı beklenmezdi heralde...

bi de doğum olayı sanki bir milatmış gibi bir his oluştu bende... özellikle evle ilgili bisürü şey doğumdan önce tamamlanmalıymış gibi geliyor... bu bi sürü şeyin çoğu da kendi kendime uydurduğum şeyler aslında... evdeki bütün dolaplarım toptan boşaltılıp yeniden yerleştirilmesi, mutfaktaki kavanozların teker teker yıkanıp tekrar doldurulması, atılacak ya da verilecek herşeyin elden geçmesi, vesaire vesaire... tabii, bu kadar iş çıkarınca başıma, bi türlü tamamlayamayıp, dövünmeler de cabası...

bu hafta sonu itibariyle bu duruma bir son verip, ayaklarımı uzatma evresine geçmeyi planlıyorum... herhangi bir olağandışı durum olmazsa son 3-4 haftanın içindeyiz ne de olsa...
hala, yine de garip geliyor...

bu tatil bitti...

2010-07-30T19:27:00.001+03:00

bol yatmalı, bol yemeli, bol yüzmeli hic bitmeyecek gibi gelen tatil, bir solukta bitiverdi... bu seneki çeşme tatilinden kalanlar ise;

- bir hafta içinde iki kez, evet tam iki kez, benim deyimimle 'ılıca the seyşeller' gününe denk geldik... biri haftaiçiydi ve plaj yeter derecede boştu... ikincisi malesef plajın en dolu olduğu pazara denk geldi, ama onda da sabah erken saatlerde gidip, suyun tadini çikarip, fazla kalabalığa kalmadan dönebildik...

- sevgilinin kuzeni aracılığıyla dalyanda balık kooperatifinden biriyle tanıştık... sayesinde bir haftada iki kez deniz levreği ziyafeti yaptik.. bu arada, balık satışında da artık 3 kategori varmış... deniz, çiftlik ve kaçak... kaçak kategorisi, daha küçükken çiftlikten kaçıp kendisi büyüyenlermiş... firariler yani, çok güldüm...

- bu sene bahçe, hem baharda çok yağmur yağmasının hem de seviglinin annesinin ihtimamının da etkisiyle daha bi formundaydı...

- babylonun ayayorgiye taşınması süper olmuş... hem de ayayorginin bence en sevimli, geniş, ağaçlıklı alanına... ohhh hem ayayorgi denizi, hem babylon, daha ne olsun...

- tchibodan aldığım yeni şişler, özellikle alaçatı pazarının minik kabaklarında çok iyi performans gösterdiler... ikili olduklarından çevirirken çok rahat oluyor-muş... ben mangalcıların elçisiyim, tavsiye olunur...

- iki senelik ısrarlarım sonucu, bu sefer çiftlik altınkum a gittik nihayet... ortalıkta gezen o kadar güzel fotoğraftan sonra, hala görmemiş olmak dokunuyordu açıkçası... yanlız fotoları koyan arkadaşlar biraz da suyun sıcaklığından bahsetselermiş iyiymiş... hayatımda bu kadar soğuk suya girmemiştim... gidişimiz de benim için olunca denize girmeme gibi bir hakkım da olamazdı... ama su güzeldi; tabii bi de o kadar titretmeseydi...

- shantel konseri de çok eğlenceliydi... aynı gün cranberries konseri de olunca, biz sanki private bir garden party de shantel dinlemiş gibi olduk... hamile halimle benim için çook iyi oldu bu durum, rahat rahat hem izledim, hem dansettim...

- çeşme marina da bayya keyifli bir yer olmuş doğrusu.. bi de o kadar kalabalık olmasa... bu sene çeşme daha bi başka kalabalıktı zira... herhalde bir 10 yıldır çeşmeye giderim, meydanı falan hiç o kadar dolu görmemiştim... bi de çok fazla gurbetçi dikkatimi çekti... nasıl çekmesin ki, o kadar kalın altın zincirli tip dolanırken ortalıkta...

- tatil boyunca, mutfakta da birkaç aktivitem oldu... en önemlisi yeni bir limonata tarifi denedim... eskiden şuradaki tarifle yapardım, bu ise en klasik yöntem sanırım... biraz uğraştırıyor ama, lezzeti süper... yapım aşamalarıyla tarif ve foto aşağıda...

tarif şöyle, 8 tane limonun 6sının kabukları rendelenip, limonlar da küçük küçük doğranıyor... üstüne 2 bardak toz şeker ve birkaç dal taze nane ilave edilip iyice ezdirerek karıştırılıyor... kalan 2 limonun da suyu eklenip buzdolabında birkaç saat beklettikten sonra süzülüp, tadını nasıl isteniyorsa o kadar suyla seyreltilip, keyfe keder süslenerekten mideye indiriliyor...

bu tatil böyle geçti, çok da iyi geldi... şimdi bi aksaklık omazsa daha güneylere bir tatil daha olacak... zaten sonrasında; 15 ağustos itibariyle de, artık istanbul dışına çıkmam yasak olacak... biraz da istanbulu beklemek gerek...

biraz tatil...

2010-07-19T14:43:00.000+03:00

doldurdum valizimi, en renkli, en desenli, en uçuş uçuş elbiselerimle... zaten anca elbise giyebiliyorum bu sıcaklarda... gerçi geldiğimiz yer hep eser, istanbul gibi bunaltmaz... shantel biletleri de tamam... biraz tatil...

.

evde yeni faaliyetler...

2010-07-13T16:12:00.001+03:00

mart ayının başlarıydı sanırım aysun hm. ile ilk yazıştığımızda. 'kontenjanım dolu malesef size sut getiremem şu anda, ama sıradasınız, kontenjan açıldıkça geri dönüş yapıcam' deyince nası üzülmüştüm... ama aysun hm. sözünde durdu, artık iki haftadır pazartesi sabahı kapımızın zili çalıyor ve 5lt lik misss gibi sütümüz teslim ediliyor...

önceleri süt, haftada bir iki kez müslili kahvaltılar, bi de arada bir yapılan tatlı, kek vs için evimize girerken, hamilelikle birlikte dolabın olmazsa olmazı oluverdi... tam içime sinmese de günlük sütle idare ettim bu sürede... ama şimdi taa silivriden gelen sütümüzün tadını ve kıvamını görünce keşke daha önceden alabilseymişim diyorum...

gerçek süt, içtiğiniz bardaktan su gibi akıp giden değil beyaz beyaz izler bırakan birşeymiş... tadı kendinden şekerli olan, kaynatınca üstünde bir parmak kaymak tutan...

aysun hm. a ulasmak icin; aysunthesutcu@gundonumu.biz.tr adresine yazmanız gerekiyor....

teslim için en az miktar 5t olunca, biraz gözüm korkmuştu açıkçası, tüketemeyip ziyan ederiz diye... ama iki haftadır hiç de öyle olmadı... 5in; 2sini içmek, 2sini yoğurt, 1ini de sütlü tatlı için paylaştırınca, geriye birşey kalmadı...

bizim teslimat pazartesi günü olunca, sütlü tatlı tüketimi de haftasonları hem bizim evde daha çok vakit geçirmemizle, hem de gelen gidenimizin artmasıyla arttığı için; 1lt lik kısmı ben, kaynatır kaynatmaz metal kapaklı resimdeki gibi geniş ağızlı bir şişeye aktarıp, hemen ters çevirerek konserveleyip hava almasını engelliyorum... böylece perşembe akşamı sütlü tatlı yapmak için açtığımda hala taze oluyor...

yoğurt konusuna gelince, itiraf edeyim hayatımda ilk kez yaptım... hem annelerden hem de arkadaşlardan bi çok önemli bilgiyi birleştirdim, ve sonuçlar hiç de fena olmadı, başlangıç için... yapmayı düşünen olursa bendeki tüyolar şöyle; döküm tencere gibi her tarafına eşit ısı yayan kaplar bu konuda tabanı kalın cidarları ince tencerelere göre daha avantajlı... 2lt lik yoğurt için 2tepeleme yemek kaşığı mayalık yoğurt yeterli geliyor... içine bir çimdik tuz atmak kolay ekşimesini engelliyor... bi de tencerenin kapağını kapatmadan önce kağıt havluyu kapağın hemen altına gerdirerek koyunca, kağıt tenceredeki fazla nemi alıp dengeledigi için sulu olması ihitmali biraz daha azalıyor...

evet, market rafından sepete atmak, evde de kolayca tüketmek kadar basit değil... bi sürü iş çıkıyor insanın başına... ama söylemişlerdi, çocuk fedakarlıktır diye... eee başladık biz de....

günler geçerken...

2010-07-09T17:27:00.001+03:00

nedense haziran pek bi çabuk geçti bana bu sene... oysa içinde 4günlük roma, 3 günlük izmir, 8 günlük de anne,baba, kardeş yanı memleket tatili de vardı ama... hemencecik bitiverdi, hatta bi de üstüne temmuzdan da 1 hafta da bitti bile... bu ay;

- kankiyle bi akşam iş çıkışı bu seneki bebek şenliğine uğradık... hem standları dolandık ciciler baktık, hem de sonrasında ortaköye kadar sahilde yürüyüş yaptık, keyifli oldu... daha önce sitesinden aldıklarımın kargodan bi türlü bana ulaşamamasıyla ilgili bolca konuşup mailleştiğim sadi tekin le tanıştım, tabii bi de beğendiğim kedili yüzüğü aldım...
- bu seneki doğumgünümü şantiyede geçirdim, bayaa bi farklılık oldu hani...
- kendime şeker pembesi mi denir yavru ağzı mı denir bilmiyorum bi ayakkabı aldım, hediye... renk biraz iddialı ama uygun güzel de bir çanta beğendim, onu da alınca tutmayın beni...
- 8 günlük tatilimin sadece 3 gününde yüzebildim, 3ünde denizin yakınına bile gitmedim, 2 sinde de gittim ama deniz buz dışarısı serin, ben de şezlongda yüze(bilen) leri cıkcıklayandım...
- tatilin içine aşkı memnu finali denk gelince, ahali televizyon başındayken ben de anneciğimin büyük mutfağında yayıla yayıla bi cheesecake yaptım... tüm yat yuvarlan tatilim boyunca mutfakla ilgili tek hayrım da bu oldu galiba...
- benim ve kankimin aldıklarından sonra kardeşim de oğluşa dayanamayıp ayakkabılar almış... hangi dönem kaç numara ayakkabı giyecek kestiremiyoruz ama bu ayakkabı almamıza engel değil maşallah... oğluş biraz ayakkabı sever bir aileye geliyor, orası kesin...
- dün önemli bir tarihti bizim için, hamilelikte önemli bir dönemeci geçmiş bulunuyoruz, 28 hafta dönemecini...
artık oğluşla ilgili hazırlıklarımıza daha bi içimiz ferah başlayabiliriz... doktor onayıyla... arada kaçak göçek aldıklarımızı saymıyorum tabiii... yaşasın, kutlu bebek alışverişi turları... bi de, etrafımızdaki herkes ve hatta doktorumuz bile bizi isim konusunda sıkıştırmakta ama bizde tık yok henüz... bakalım o da olur...
- dün bi de amerikan hastanesindeki doğum öncesi hazırlık programımızı da tamamladık... yani ben tamamladım... zira sevgili iki kez geldi, onu da ilgilendiren önemli derslere... bu programın sonunda pek bi ehil ebeveyn adayları mı olduk, tabii ki hayır. ama en azından şöööyle üstünden de olsa bizi neler bekliyor biliyoruz artık...
- geçen gün jazz festivali konserlerinden chick corea ya gittik... freedom band in doğaçlamalarıyla bizi büyüleyeceğini az buçuk kesitrebiliyordum da, 85 yaşındaki caz bateristi roy haynes i öylesi ağzım açık izleyeceğimi tahmin edememiştim doğrusu... chick corea yı belki başka konserlerde de izleme şansı bulurum ama bu konserin hiti tartışmasız roy heynes ti, ve itiraf edeyim ben de tüm dikkatimi ona yoğunlaştırdım... cihck corea için başka sefere, kapalı akustik bir salonda inşallah diyorum...

romaya dair kısa kısa...

2010-06-20T10:30:00.001+03:00

yine hayli gecikmiş bir yazı... döneli 10günü geçti, hatta sonrasında iş için izmire geçip oradan da başka bir kısa tatile başladık bile... bu postu da erken uyanıp, kahvaltı için ahaliyi beklediğim sakin pazar sabahımda yayınlayabiliyorum nihayet...

------------0-------------

çok dinlenip az gezicez, abartmıycaz diye diye gittigimiz roma seyehati tabii ki düşündüğümüz gibi olmadı... yine son raddede sınırları zorlayarak gezdik...

ammaan neyse, zaten şehrin sokaklarında doya doya sürtmeyince o şehri deneyimlemek de imkansız bence...

gezdiğim yerleri 1001inci kez burada da anlatmak biraz saçma geldiğinden, sadece bana ilginç gelen şeylerden ve bir iki naçizane tüyodan bahsetmek istiyorum...

- roma pass muhteşem birşey... sadece colleseumun girişindeki birkaçyüz metrelik kuyruğun yanından elinizi kolunuzu sallayarak geçip, bekleme süresini gezme süresi olarak kulanmak için bile değer... kaldı ki, fiyat olarak da zaten 3 günlük genel ulaşım kartı kadar bi bedel ödeyip, üztüne de iki müze girişi, detayli ve güncel bir harita ve roma güncel etkinlik kitapçığınız oluyor... nasıl hala bu kadar az biliniyor hayret ettim doğrusu... bu paketi, turizm infolardan ve bilet falan satan yerlerden alabiliyorsunuz...

- aşk çeşmesi de yalamış kardeşim. biz türkler dışında kimse bu çeşmeye aşk çeşmesi ya da benzer anlamlı bi isim vermemiş. çeşmenin adı aslen trevi çeşmesi, o da evlerinin bir cephesinin kapatılıp çeşme yapılmasına izin veren trevi ailesinden geliyormuş. para atma olayı da, sırtınızı çeşmeye dönüp bozuk parayı geriye doğru atıp çeşmeye düşürürseniz -ki bunu kim başaramaz tahayyül bile edemiyorum- romaya tekrar geleceğine inanılırmış. bunun hikayesi de yapımından beri bu çeşmeden akıp duran suların yıllardır aynı kaynaktan aynı şekilde buraya ulaşmasıyla ilgili bir inanışmış. yanii, yok öyle çeşmeye para attım, gönlümdeki prensime kavuşucam hayalleri...

- vatikan acaip biyer, müzeleri gezince sadece ellerindeki sanat eserlerinden bile ne derece zengin oldukları anlaşılıyor zaten... bi de dünyanın tüm hristiyanlarının kiliselere yaptıkları bağışlar falan düşünülürse, neden isviçre ile bu kadar iyi ilişkiler içinde oldukları ve neden tüm o komik giyimli askerlerinin isviçreden geldiği anlaşılabilir...

asıl bahsetmek istediğim ise, vatikanın dünyanın en büyük istihbarat ağına sahip olması... peki neden cıa, kgb falan değil de bunlar... sebep şu; dünyanın heryerinde milyar tane hristiyan düzenli olarak günah çıkarıyor da ondan... bu bana çok etkileyici geldi açıkçası, din sömürüsünün son noktası...

haa bi de vatikan müzelerine girişte sıra beklememek için şuradan rezervasyon yaptırmakta fayda var... özellikle sabah saatlerinde 2 saati bulabiliyormuş girişler... biz bu işi son dakkada hallettik, biraz bekledik saatimizin gelmesini ama en azından güneşin altinda değil de bir cafede...

- çeşmeler italyanın diğer şehirleri gibi burada da aynı. ortalıkta gördüğünüz çeşmelerin tümünden su içilebiliyor. tadı da yine marketlerde büfelerde vs. satılan şişe suların tadıyla neredeyse aynı. ama yok ben erikli gibi yumuşak, içimi kolay suya alışkınım diyorsanız, işte benim size vereceğim tüyo; doğruca biçok yerde sıkça göreceğiniz spar marketlere yöneliyorsunuz ve sant anna marka 1.5 litrelik sulardan alıyorsunuz. bu suyun hem tadı muhteşem hem de 1.5 litresi 0.5 euro. şaka gibi...

- pazar günü bir heves biçok yerde abartılı bi şekilde bahsedilen porta portese pazarına düşürdük yolumuzu... şu yukarıdaki resimdeki oğluş pappalarını bulmasaydık bir tezgahta, tam anlamıyla vakit kaybı olacaktı bizim için... %90ı çin mallarından oluşan bir pazar burası... sadece iki tane 2. el eşya satan tezgah, birkaç tene de 2-3 euro ya 2. el giysi satan tezgah vardı.. onlara da karşıdan bakmakla yetindim, zira görünen şeylerden hiiç mi hiç kurcalama isteği uyanmadı bende... haaa bi de sadece bir tezgahta zeytin ağacından oyulmuş masif mutfak aparatları vardı ama her ne kadar aklım kaldıysa da bir kaşığa 25euro verecek kadar da etkilenmedim...

- h&m kasımda istanbul forumda kiraladığı 2500m2 lik mağazasını açıyor gerçi ama, bu arada hazır gitmişken benim gibi hem birkaç parça bişey bakarım diye düşünüp, hem de arkadaşlarınızdan sipariş alırsanız, hayal kırıklığına hazırlayın kendinizi... romada toplam 5 tane mağaza var ama bunların 4ü şehrin dışındaki avm lerde... sadece 1 tanesi meşhur alışveriş caddesi via del corso üzerinde ve onda da divided, erkek, çocuk, iç giyim, plaj vs. koleksiyonlarının hiçbirisi yok...

- campo di fiori pazarına da uğradık bi ara, ama buradan da elimiz boş çıktık... makarna, baharat,balzamik sirke vs. için en iyisi sokak aralarında gözünüze kestireceğiniz şık şarküteriler olmalı... zira bu pazardaki ürünler de ben turistiğim, ne tazeyim ne de lezzetli diye bağırıyordu resmen...

yanlız bu meydanda ve bunun gibi meşhur pek çok meydanda, forno isimli fırın zincirinin dükkanlarını göreceksiniz... hiç çekinmeden, kesilip tartılan gramaja göre fiyatlandırılan enfes incecik pizzalardan alıp ayaküstü bir öğlen öğünü yapabilirsiniz... hem çeşitleri farklı, hem de çok lezzetliler...

bi de yine bu meydanın köşesindeki oyuncak dükkanına da bir bakılmalı... birçok el yapımı oyuncak eminim herkesi benim kadar etkileyecektir... gerçi ben buradan renkli doğal taşlardan yapılmış peçete halkaları aldım ama neyse...

- biz romaya ulaşımımızı alitalia ile sağladık... ufak bir uyarı, uçakta yiyecek servisi yok... en önemlisi de alitalia, valizlerde 20kilo sınırlaması uyguluyor ama şu şekilde; valiziniz 20 kilodan fazlaysa üstüne her kilo için para aldığı gibi tek parçayı max. 20kilo kabul ediyor... üstünü 2. bir parça olarak vermeniz gerekiyor ki bu da havaalanında valizinizi bölmek için bir de ekstra valiz almak zorunda kalmanız demek... biz aşırı seyehat eden bir çift olarak, bu konuda epey pratikleştiğimizden iki parça valizimizin toplamı 19 kilo geldi, içinde otele güvenmeyip yanıma aldığım çarşaf takımı ve havlu niyetine peştemal vs. nin de olduğunu belirtmek isterim... ama biçok kişi gidip kös kös hayli yüksek fiyatlardan yeni valiz almak zorunda kaldılar... benden söylemesi...

- italya diyince insanın aklına tabiiki, makarna, pizza geliyor... ama ben size bir deniz ürünleri restoranı tavsiye etmek istiyorum... burada istanbulda yediğimin yarı fiyatına pamuk gibi bir kalkan ızgara yediğimi, dolaptaki mini ahtapot salatasında da aklım kaldığını belirtmek isterim... restoranın adı,(bunu donunce ekleyebilecegim, ne hatırlayabildim, ne de googleda bulabildim malesef)

- benim gibi kırtasiye düşkünüyseniz, yine corso daki fabriano ya bir uğramanızı tavsiye edeceğim... son derece sade ve kararlı tasarımlar çok etkileyici... bu mağazada bi de kağıt takılar var kiii... muhteşemler, ama fiyatları da buna paralel tabiiki... bi de sordum, suya dayanıklılarmış, bilginize...

- son tavsiyem de, romanın tarihi atmosferine tamamen kapılmışken size aniden modern dünyayı hatırlatacak bir rota... MAXXI, modern sanatlar müzesi... bu bina, bizim öğrenciliğimizde projeleri sadece çizim aşamasında olup, zaman içinde gerçeğe dönüşen projelerle güncel mimarinin önde gelen isimlerinden biri olan zaha hadid e ait... mimar olarak bizim için, şöyle dünya gözüyle bir hadid binasını deneyimlemek inanılmaz keyifliydi... mimar olmak şart değil tabiii, her açıdan farklı perspektifler veren bu binadan, genel olarak herkesin etkileneceğine şüphem yok...

birkaç madde diye düşünmüştüm ama bir hayli olmuş... kırmızının romaya dair notları böyle... gidip de faydalanan olursa kulaklarım çınlar sanırım....

hamile, hamile nereye...

2010-06-03T16:09:00.000+03:00

nereye, romaya... sadece 4 günlük kucucuk bi kaçamak aslinda... ama hayatta ummam dediğim kişilerden bile öyle çok 'amman dikkat et' sözünü duydum ki, ufaktan bi şüphe oluşmadı desem içimde yalan olur...

şuradaki tüyoları da copy, paste, print sırasından geçirip yanıma alıyorum, bakalım ne kadarına vakit ve takat kalır... şimdi gidip valiz hazırlamam lazım, ve sanırım içimdeki ufak şüpheleri de yok etmek için yolda bi eczaneden varis çorabı alıcam kendime... hey allaaammm...

buldum___mu?

2010-05-25T20:29:00.000+03:00

şu botlara yanıktım ya hani, geçen gün bunları gördüm topshop ta... alsam biraz beni idare eder mi diye düşünmekteyim...
hem topuklu da değil... malum hamilelikte vücudun ağırlık merkezinin de değişmesiyle, denge kayıpları artabiliyor...
hem, her az buçuk topuklu birşey giyişimde yollarda tökezlemeyeyim diye ciddi dikkat kesildiğim düşünülürse, bunları gönlüm rahat bi şekilde de giyebilirim...
evet aliym, aliym...

muzlu muffin...

2010-05-11T17:09:00.000+03:00

bu tarife bayılıyorum... şimdiye kadar hiç başarısız bi sonuç vermedi bana... o yuzden burada da mutlaka yer almalıydı... hem çok lezzetli, hem de evdeki kalmış, kararmış muzları kullanmak için mükemmel...

bi de benim super dengesiz giden sabah uykularim sebebiyle, erkenden ayağa dikildiğim haftasonu sabahlarimi değerlendirmek için de... pazar sabahı 8 de ayağa dikilince, sevgiliyi uyandırmaya kıyamayıp, kendime çeşitli aktiviteler yaratıyorum mecburen... bu aktiviteleri genelde mutfak civarından seçmemeye gayret etsem de, arada bir böyle kalorili sonuçlar da olabiliyor...

tarif nette banana bread diye arattığınızda karşınıza çıkabilecek tariflerden biri aslında... ama tabii, ben bu tarifi yıllar içerisinde birçok farklı şekillere soktum, evdeki malzemeler falan da bağlı olarak... resimdeki son halini burada paylaşıyorum...

malzemeler:
2 yumurta
1/2 su bardağı toz şeker
3 küçük ya da 2 büyük çok olgunlaşmış muz
1/2 su bardağı sıvıyağ
1/2 su bardağı süt
1 paket vanilya
1 paket kabartma tozu
2.5 su bardağı un
3/4 su bardağı damla çikolata
1/2 su bardağı iri parçalanmış ceviz
(ben bu sefer evdeki sertleşmiş marzipanı - acı badem ezmesi- küp küp parçalayarak kullandım.)

yapılışı:
yumurta ve toz şekeri beyazlaşıncaya kadar çırpıyoruz. iri doğradığımız muzları ekliyoruz. kremamsı bir kıvam oluncaya kadar çırpmaya devam edip, sırayla süt, yağ, vanilya, un, kabartma tozunu ekleyip, en son damla çikolata ve cevizlerle çöyle bir karıştırıp pişiriyoruz... 180derecede, 30-40 dakika yeterli geliyor... ama en iyisi üzeri biraz kızarıncaya kadar beklemek...

rumeli kavağı balıkçı kahraman fiyaskosu...

2010-05-03T16:11:00.000+03:00

pazar günü akşamüzeri, rumeli fenerinde oturan arkadaşlarımızla birlikte civarda biyerlerde balık yiyelim dedik...bizim şehir merkezine dönüşümüzde yolu biraz azaltmak için de fener yerine kavağı tercih ettik...

rumeli kavağını, malum boğaz turlarında görmüştüm daha önce, hiç gitmişliğim yoktu... garip biryermiş, girer girmez arabanızın üstüne atlayan ve sizi kendi retoranlarinin önündeki park yerlerine yönlendirmeye çalışan son derece itici tiplerle karşılaşıyorsunuz...

giderken kafamızda kahraman ismi vardı, ama öncesinde yine çokça bilinen iki restorana da bi bakalim dedik ve girmemizle çıkmamız bir oldu... sanırım istanbuldan uzaklığın rahatlığıyla, bu mekanlarda püfür püfür sigara içilmekteydi... ve bu çok normalmiş gibi, bizi üs katta restoran mekanından soyutlanmış bir yere yönlendirmek istediler, inanılmaz sinirlendik....

o hışımla, ismi de tanıdık olunca ve içeride sigara da içilmeyince direkt olarak balıkçı kahramana yöneldik... mekanla ilgili pek fazla bilgimiz yoktu, sadece gazeteden bi de vedat milor dan duymuşluğumuz vardı... keşke gitmeden önce şuradaki yorumları okusaymışız...

sipariş vermediğimiz bi sürü şey, size şunu ikram edelim, size bunu ikram edelim şeklinde masamıza getirilip, hesaba bi güzel yansıtılmıştı... 3x4 cm lik bir dikdörtgenin yarısı büyüklüğündeki peynirlerin tanesine 5 tl yazılmıştı... menüde 10tl olarak görülen közlenmiş patlıcan, size iki prosiyonluk getirdik diyip, bi de porsiyonu 25 tl den 50 tl idi... bi de son olarak, toplamı 580tl olan hesap nasil olduysa 650tl ye yuvarlanmıştı... tüm bu fiyatların yanında kilosu 100tl olan kalkan nerdeyse en ucuz yemek gibi oldu... hesaptaki bu gariplikleri söyleyince de, kurşun kalem ve el yazısıyla üstünden geçilmiş yeni menü getirilip, hesap 600tl ye indirilmişti, ve kişi başı 100tl iyidir, bunu ödemek zorundasınız gibi bir tavırla karşılaştık...ben hayatımda böyle bir şey görmedim desem yalan olmaz...

burada sorun, yüksek hesap ödemek değil, göz göre göre hem sahtekarlık yapılması hem de kusura bakmayın sizi kazıklıyorum, bunu kabul etmelisiniz şeklindeki tavır... mesela geçenlerde sevgiliyle yıldönümümüzde mimolett i denemiştik... tadacağımız özel lezzetleri biliyorduk ve bunlar için ödeyeceğimiz bedelin farkındaydık ve çıkarken de gerçekten değdi diye düşünmüştük... bu son tecrübemizle, mimolett ucuz kaldı valla...

bunu kaz ciğeri yediğim paraya, közlenmiş patlıcan yiyince anlamış olmam çok yazık...

foto kaynak; mekanı gösteren bir foto olmasını, biraz göz aşinalığı oluşup aman buraya gimeyelim denmesini istediğim için, ancak bu fotuyu bulup koyabildim...

az kaldı, az...

2010-04-29T18:00:00.000+03:00

blog icin aldığım mail adresimi, bi sürü alakasız siteye de verdiğim için hergun bin tane mail alıyorum... şöyle söyliyim, h&m in aylik satış raporu benzeri mailleri bile olabiliyor bunların arasında... tabiii bu maillerin nerdeyse hepsi, bakılmadan siliniyor...

bugun nerden estiyse, birkaç maile bakiym dedim ve accesorize dan gelen mailde bu kartpostali gördüm...
ve evet, resimdekiler gibi bir canta toplamaya ne kadar hazır olduğumu farkettim...

çantada bikini de olduğuna göre, rota güneylere olmalı...
neyse az kaldı, 19 mayısta hava umduğum gibi olur da; terliğin, gözlüğün, bikininin hakkını verebilirim umarım...

1,2,3,4,5... sayili yasa gereği...

2010-04-28T10:52:00.001+03:00

sigara içmiyorum, hayatım boyunca da hiç içmedim... ama bu çikolatalari yerken yasadışı bişeyler yapıyormuşum hissini engelleyemiyorum...

bunun, + 4 kiloda olmam ve tartıda hayatımda hiç görmediğim rakamları görüyor olmamla bir ilgisi olabilir mi acaba...

bebekler 10. haftadan sonra annelerinin yediği şeylerin tadlarini alabiliyorlarmış, sen sonra istediğin kadar çikolata verme çocuğa, bal gibi de biliyor nası güzel bişey olduğunu...

evet bizimki de bilecek...
zaten ben ağzının tadını bilsin diye ugrasiyorum...

skinnylerimle vedalaştım...

2010-04-26T18:04:00.000+03:00

skinnylerimi yıkadım, katladım dolabın en alt köşelerine kaldırdım...
bi sure onlarla pek işim olmayacak zira...
yeni ilgi alanlarim var artik...
aklım fikrim, resimdeki gibi, daha minik kreasyonlarda...
hayırlısıyla diyorum...

reklam kokan hareketler...

2010-04-19T23:01:00.001+03:00

- aaa bu cantadan sende var mıydı?
-ı ııı, yoktu... yeni aldım...
-yeni mi?
-evet biscuit kundura dan...

zamanında kaçırıp almadığım çantayı, daha elime ulaştığı ilk hafta 2 kez kullandım...
çantamla birlikte gelen sürpriz kitabımı da, bir an önce okumak için sabırsızlanıyorum...

bu arada, standart bir 37 kadını olarak, muhteşem ama 40-41 numara ayakkabılara ağzımın suyu akarak bakıyorum...
zaten kan grubum da A RH+....

nihayet bizde...

2010-04-13T13:09:00.003+03:00

uzun suren bir niyet asamasini, nihayet gercege donusturup, lise grubu olarak bizde toplanmayi organize edebildim... ahh tatil, ahh bosluk; boyle bisey iste... rutin calisma temposunda gozunde buyuyen seyler, bos zamanlarda bir zevk oluveriyor...

lise grubu desemde, bizim grubun son kemiklesme donemi lise aslında... baslangici aile dostlugunun da getirisi olarak tek rakamli yaslara dayaniyor aslinda... bir aralar ayda bir rutinimiz vardi artik yok, ama olsun yine de ne aralikla bulusursak bulusalim o samimi ortami solumak iyi geliyor...

.
uzun zaman niyetlenip, bi de bos vakit olunca; ben de bir gun oncesini de katarak hazirladim menuyu... boyle yavas yavas, yaya yaya hazirlik yapmak baska bir zevkmis... ertesi gun ogleye kadar hazırlıklarımı tamamlayıp, fonlu ve manikurlu bir ev sahibesi bile olabildim... tamam itiraf ediyorum, büyüdüm ve pratikligim de biraz artti tabiii...

özet: yasasin bos vakit, yasasin arkadaslar, yasasin muhabbet...
.
.

en son favorilerimden...

2010-04-12T17:53:00.000+03:00

son favorim budur; cinnabon...

ben tabii ki çikolatalılarından yana kullanıyorum tercihimi...

derin dondurucuda 3 ay saklanabilen 4lü paketleri de var, böyle bişey dolapta 3 ay bekletilir mi onu bilmem...

ahhhaaa tatildey-dimmm...

2010-04-07T13:37:00.004+03:00

proje teslimi, magaza acilisi vs. derken yogun gecen gunlerden sonra, yaklaşık 4 hafta tatil verdim ben kendime... uzun zamandır hayalini kurdugum biseydi, evde olmak calismamak...

gerci ben is sanki hayatimda hic yokmuscasina bos gunler hayal ediyordum... arada ofise ugramamin zorunlu oldugu durumlar, katilmam gereken toplantilar falan olsa da, yine de iyi geldi bu sure...

insan belli bi tempoya alisinca hafta sonlari hatta tatiller bile tempolu geciyor... vaktimi iyi degerlendiricem telasina dusup, bu sefer de fazla doldurabiliyorsun bos zamanlari... benim genelde boyle oluyor-du, ama bu sefer oyle yapmadim... evden hic cikmadigim, izledigim filmi 3.kez izledigim gunlerim bile oldu...

biraz ev duzeniyle ugrasma, biraz dostlari agirlama, biraz hobiler, biraz da sokaklarda surtme derken zaman nasil gecti anlamadim... bir eminönü ziyaretimden, yukaridaki ciciler cikti... gerci yine sezon sonuna kaldim ve bisuru malzeme artik bitmisti ama, bunlar da yetti bu seferlik...

besiktasta dolanmayi zaten severdim, bu kez zaman kistasi olmayinca, haftalık uzuuun bir besiktas tur guzergahi bile cizdim kendime... once; sinanpasa pasajindaki topshop, h&m satan dukkan, sonra 40ambar -her seferinde alicak bisey olmasa da oraya girince buluyor insan- , 7-8 hasan pasa firini -son zamanlarda kepekli galetalarına muptela oldum, kurabiyelerden bahsetmeye gerek bile yok- , coskun et -son zamanlarda sadece buradan sucuk aliyorum, uzun zamandir aldiklarimin en lezzetlisi-, elit profiterol -eve servisi kesinlikle kurtarici, evde her misafir agirlayisimizda ismarlar oldum-, pelit pastanelrinin cikolata zinciri oldugunu ogrendigimden beri daha bir fazla cesitini denedigim valonia - itiraf edeyim bu tatil haftalarinda sehpanin uzerinde duran cikolata seker kavanozum biraz fazla fazla doldu bosaldi-, trendances, sanirim bay sapkaci diye bilinen markanin karisik aksesuar magazasi burasi, -benim icin biraz fazla suslu seyler var ama, arkadaslarimin cocuklarina ve nadiren de kendime guzel seyler bulabiliyorum, yukaridaki taci da bu turlardan birinde denk dusurdum-, ve tabii son olarak, onunden gecip de tchibo ya ugramadan olmaz, ama bu 4 haftada kendimi tebrik ettim, gercekten ama gercekten hic aklimda olmayan, yilda belki bir kez kullanirim cinsinden hicbirsey almadim...

bu hafta itibariyle yine ofisteyim, zira is temposu eskisine dondu yine... bu iyi birsey tabiii, ama arada boyle bosluk yaratabilmek de ofisin biraz yavaslamasi pahasina da olsa degerdi...

bye bye ev hanimi kirmizi, hosgeldin mimar kirmizi...

son aylarda internet alışverişlerim...

2010-03-22T15:57:00.001+02:00

bayya bi zaman önce yazmışım bu postu, sanirim foto yok diye yayınlamamışım... düşündüğüm kolaj fotoları da çekemedim zaten, ama en azından su aralar taptıgım origami etegimin dandik bir fotosuyla da olsa yayınlamalıyım bu postu... hic yazmamaktan iyidir...

---------0----------

farkettim ki, son zamanlarda hiç yapmadığım kadar internet alışverişi yapar olmuşum... ve haliyle de bi sürü farklı deneyim yaşamışım bu konuda... paylaşıyorum...

- öncelikle son go jane alışverişimle başlamak istiyorum... sonbahar aylarında go jane den iki tane babet siparişi vermiştim... önceki siparişlerimden cesaretle yine standart shipping tercih ettim... veee haftalar haftaları takip etti ve siparişim elime ulaşmadı... bu konuda defalarca ptt kargoyla görüşmelerim oldu, kapıma dağıtım yapan kişinin cep telefonuna kadar ulaştım ama, sonuç olumsuzdu... ve aldığım cevap sadece şuydu, yurt dışı gönderilerde barkod numarası LC ile başlayan paketlerde hiçbir hak iddia edemezsiniz... standart shipping de barkod takibi yapılamama durumu olabiliyormus, bunu biliyordum. ama amerika tarafından türkiyeye ulaştığı bilgisini aldığım ve sonrasında göz göre göre kaybolmuş bir paket için ptt kargonun hiç bir sorumluluk almaması beni hayrete düşürdü... düşünsenize, artık gelen go jane paketlerinden içinde ayakkabı olduğunu bilen biri benim paketimi alsa, güle güle giyse bile, ben hiçbir hak iddia edemiyorum... çünkü türkiyede bunların kayıtları yok...

burada asıl konu, go jane in bu duruma yaklaşımı oldu... durumumu anlattiğim maile, bu durumu yaşadığınız için inanılmaz derecede üzgünüz diye başlayan cevap mailinden sonra bana önceki siparişim için ödemiş olduğum meblağı tekrar kullanmak üzre bir store credit imkanı sağladılar... bu benim için gerçekten çok önemli bir davranış oldu, zira sırf bu deneyim yüzünden internet alışverişi işine son verebilecek kadar sinirliydim o günlerde...

sonuç olarak o siparişimdeki babetler artık satışta değildi, ben de bot-çizme indirimini fırsat bilip bir bot bir çizme sipariş ettim... önceki siparişte yaşadıklarımı da not kısmına yazdım, ve paketim siparişten birkaç gün sonra elime ulaştı... çünkü sağolsunlar, bir daha böyle bi durum olmasın diye priority shipping ile yollamışlar paketi... ki bu benim odedigim ucretten 15 usd kadar fazlası aslında... uzun lafın kısası go jane, benim için hala sipariş verilebilecek bir site...

- tam zamanını hatırlamıyorum ama, ocak ayı civarıydı sanırım... markafoni den mehtap elaidi kampayasından bir etek sipariş ettim... bedeni tam üstüme göre oldu... tasarımı, kumaşı, dikişi beni fazlasıyla tatmin etti... dolabıma hiç sıkılmadan yıllarca kullanacağım bir parça eklemiş oldum...

- sonrasında yine ocak ayında, limango dan sevgili için boxer siparişi verdim... kampanya foograflarında, dümdüz görülen boxerlar, bel lastiğinde kocaman ilk defa duyduğum markanın ismi kocaman kırmızı harflerle yazılı olarak geldiler... bi de 3lü setten açtığım ilk paketteki boxer defolu (delik) çıkınca diğerlerine bakmaya bile gerek görmeden kargoya verdim iade için... iade ile ilgili hiçbir sorun olmadı, ürün bedeli kartıma iade edildi, ama hem resimdekinden farklı hem de hatalı ürün gönderen limango iken, neden kargo parası benim sorumluluğumda kaldı pek anlamadım... bence onun da iade edilmesi gerekirdi, ama bununla uğraşacak vaktim ve konsantrasyonum olmadığından pek önemsemedim...

- birkaç yıldır günlük kullandığım parfümlerimden birinin (j. del pozo- halloween) artık türkiyeye gelmeyeceğini öğrenmiştim, yaz sonunda son şişemi alırken... yerini alacak yeni bir günlük parfüm bakıyordum kiii, sevgilinin kardeşi strawberry de olduğunu farketmiş ve ısmarlamış benim için... sürpriz yaptı bana sagolsun... yani aynı parfüme devam...

- son olarak da, sevgilinin deriden de beğendiği botların markafoni de kampanyada olduğunu farkettim bi akşam... mağazada da indirimde olan bot, markafonide bi 50tl daha ucuzdu... hemen sipariş verdik, 43 numara... bot elimize biraz geç ulaştı, ve kutudan 9,5 numara yani 43,5 çıktı... önce deridenden teyid aldık, 43 numaranın aslında 9 olduğu konusunda, sonra markafoniye yazdık, yarım numara büyük diye... gelen cevap ellerinde 9 olmadığı, istersek iade edebileceğimiz şeklinde oldu... ama o sırada deridende de indirim olduğu ve o numara kalmadığı için, bize sormadan yarım numara büyük gönderdiği için markafoniye kızsak da, bottur, yarım numaradan bişey olmaz diyip göndermedik...

deneyimlerim boyle, henuz asla diyecek bir durum yok yani... ama yine de; gormeden, dokunmadan, denemeden alışverişin keyfi, gerçeğiyle kıyaslanamaz bence... artık evde pineklemenin daha çekici geldiği günleri de bitirdiğimize göre, kendimizi sokaklara atıp, elimizde paketlerle salına salına gezme günleri de başlasın diyorum...

tam benlik...

2010-03-01T15:53:00.000+02:00

anadolu yakasındaki arkadas buluşmalarımızda, ilk tercihlerimizden biri koşuyolundaki kirpi cafe oluyor genelde... menusu, genel ambiansı ve özellikle de yazın bahçesi bunda çok etkili... şimdi bi de yan binayı da cafe alanina katarak, dekorasyonu da yenileyip, daha ferah, daha seçenekli oturma köşeleri oluşturmuşlar...

bi de bu resimdeki şirin sobayı koymuşlar tam orta yere... görür görmez vuruldum... tabii evimde olsa, hergün odun taşıyıp, yok külünü boşaltıp bi de tutuşturma falan işleriyle uğraşır mıyım orası soru işareti...

bizim için daha az koşuşturmali, daha bol keyfi vakitli zamanlar; ki bu emeklilik gunleri falan olur herhalde; bir hayli ilerde... ama olsun, mimar olmanin boyle de bir avantaji da var, onumuzdeki yaz, üzüm bağlarinin ortasinda yapilacak ev projemize böyle bir soba eminim çook yakışacak... ben birkaç faklı modelini beğendim bile...

sürprizler, sürprizler...

2010-02-25T17:00:00.004+02:00

bu aralar çok hoş sürprizler yaptı arkadaşlarım bana... ilk olarak, yurt ve sınıf arkadaşım, meslektaşım, kızımız ilk göz ağrımız doğa mızın annesi Beylemim, el yapımı kırmızı kaplı defterimi hediye etti bana...
sonraa, çocukluk arkadasım Demetten; deniz kızlı takvimim ve deniz kızının okurken bile acaip keyif veren çalışmalarından kartım olan paketim geldi kargodan... bu arada takvim 12 aylık tabii ama bizim bu sene gözümüz hep martta olacak, o kesin artık...

bi de son olarak pazartesi akşamı evine gittiğim yine çocukluk arkadaşım S., kocaman bi çanta verdi bana, içi buralarda pek bulunmayan monsoon ve french connection dan güzel cicilerle dolu... çantadakilerden bir iki parça seçicem zannedip, sonra hepsinin benim olduğunu öğrenince bu aralar daha bi şanslı olduğumu düşünmeden edemedim...

ne diyim, herşeyin üstüne bi de böyle şeyler için de iyi ki varsiniz...

kahvaltilik muffin...

2010-01-27T13:11:00.000+02:00

cumartesi gunu kar bizi evlere tıkınca, bir garip haller oldu bende de... ne zamandir evde vakit gecirememekten, evde yapılacak bi sürü işten yakınan, ama bulduğu her boş vakitte de kendini ev dışında bir programda bulan ben, mecburen evde olduğum o günde hiç bi yerlere sığamadım...

öğleden sonraya kadar bu halde ortalıkta dolandıktan sonra, uzun zamandır yapmadığım bişey olan, keyif için mutfakta vakit geçirme fikriyle enerjimi topladım... hemen benim su meshur denenecekler dosyasını açtım, ve şöyle değişiğinden bir tarif seçtim...

tarifin değişik olmasının bir artısı da müthiş sağlıklı olması... içinde alışılagelmişin çok çok altında miktarlarda un, şeker ve yağ var, ya da yok mu demeli...

ben tarifi nereden kaydettim bilmiyorum, biraz aradım ama birebir benim kaydettiğim şekline rastlayamadım, ama birkaç farklı yerde birbirine çok yakın tarifler var...

ben çok olmamakla birlikte, yine birkaç değişiklik yaptım, burada da tarifi o şekilde veriyorum, bir alternatif de benden olsun...

1 1/4 bardak un
1 tatlı kaşığı kabartma tozu
1/2 tatlı kaşığı karbonat
1/2 tatlı kaşığı tuz
1/2 tatlı kaşığı tarçın
1 bardak yulaf
1/3 bardak süt
2/3 bardak elma rendesi
1/4 bardak esmer şeker
1/4 bardak pekmez (ben dut pekmezi kullandım)
2 yemek kaşığı zeytinyağ
1 büyük yumurta
3 - 4 orta boy havuç, rendelenmiş (1 1/2 bardak gelecek kadar)
1/2 bardak kuru meyve (günkurusu kayısı ve incir kullandım)
!/2 bardak iri dövülmüş ceviz

kuru malzemeleri ve ıslak malzemeleri ayrı kaplarda karıştırıyoruz. sonra hepsiyle çok da akışkan olmayan bir karışım elde ediyoruz. en son kuru meyveler ve cevizleri de ekleyip, muffin kalıplarında 180 derecede, 25-30dk pişiriyoruz...

karışımın akışkan olmaması önemli, bu noktada paniğe kapılıp, süt, yağ vs. eklememek gerek... çünkü hem elma hem de havuç rendesi pişerken sulandigi için kıvam düşünülenden çok farklı olabiliyor... mesela ben biraz süt ekledim, ama sonra normalden daha uzun süre pişirmem gerekti...

sabahları kahvaltıda benim gibi arada müsli tüketen ve tüketmek gerektiğini düşünenlerdenseniz, bu muffinleri de seversiniz... benim, içim en rahat şekilde yediğim kek, bunlar oldu diyebilirim...

malum kış vakti, sıcak yaz günlerini, mini etekleri, bikinileri unutmayıp, ne kadar kalorilere boğulmazsak o kadar iyi...

barbie ile 50 yıl...

2010-01-19T12:40:00.000+02:00

pazar gunu, havaalanı yakınlarında oturan arkadaşlarımıza yapacağımız ziyareti fırsat bilip, forum istanbuldaki barbie ve lego ile 50 yıl sergisine gidebildim, bitmeden... sergiyi gezdigimiz yarım saat dışında, avm ye girmek parketmek ve çıkmak tam bir işkenceydi... çok geçerli bir sebebiniz yoksa, pazar günü oralara gitmemek gerek... biz şantiye zamanlarından giriş çıkışları, alternatif park yerlerini bilmemize rağmen çok bunaldık o anlarda....

sergiye gelince, 1959 da başlayan serüvenin, günümüze kadar ki gelişimini, değişimini, sözkonu yıllardaki akımlardan etkilenişini bir bir izlemek çok keyifliydi... barbie bebeklerin kız çocukları için ifade ettikleri malum, o bir idol... zamanında bende olan iki tanesini orda gorunce de bi buruk oldum nedense... cumartesi günleri kız arkadaşlar olarak buluşup, barbielerle türlü seneryolar kurgulayıp, saatlerce oynadığımız günleri hatırladım...

koleksiyon barbieler ise ayrı bir olaydı... moda tasarımcılarından, sonra cher den liz taylor a uzanan celebritylerden, ve sinemadan bi sürü karakterden ilham alan barbielerden etkilenmemek imkansız...

serginin, bizim en çok dikkatimizi çeken kismi ise ken di... daha doğrusu ken in evrimi diyeyim... yukaridaki fotografta da gorunuyor zaten... sol üstteki, ilk ken bebeği... ve sevgili ken, afro sacli, daha çok melez etkisi yaratan ilk görüntüsünden, son zamanlardaki sırma sarı saçlı görüntüsüne nasıl kavuştu orası biraz muamma...

soul kitchen...

2010-01-15T12:40:00.001+02:00

uzun zamandır beklediğim bi filmdi soul kitchen... alıştığımız fatih akın filmlerinden farklı olacağını biliyordum, ama zaten biraz da bu yüzden merakla bekliyordum... mekanlarıyla, karakterleriyle, müzikleriyle çok keyifle izlediğim, hissiyatıma çok iyi gelen bir film oldu... biraz sıradan, ama çok çok samimi bir hikeyeydi...

filmin bir restaurant ve onun mutfağiyla ilgili temalardan da beslenmesi, bıçağına tutkuyla bağlı huysuz çingene şef karakteri, restoranın zorlamasız son derece doğal retro ortamı, şarapçı filozof kiracı, ve tabii muhteşem müzikler beni en çok etkileyen şeylerdi...

the doors un soul kitchen şarkısıyla bir ilgisi var mi diye düşünmüştüm, yokmuş... bunu filmi izlemeden önce fatih akın da öğrenmiştik zaten....ama bence esas karakterin jim morrison u bu kadar andırması, saçlarıyla falan, bir ithaf hissi uyandırıyordu...

paslanmaz çelik; paslanmaz çelik, seramik; seramik, chico!!!!

los vivancos...

2010-01-14T16:41:00.002+02:00

bu kadar seyrek yazınca, hayatima dair bi sürü detay, beni etkileyen bi sürü şey de burada yer alamıyor malesef... daha zamanı bol, daha boş vakitli bi hayat dilerdim kendime, ama şimdilik tam tersi durumdayım... iş arası, kaçak göçek zamanlarda bişeyler yazmaya çalıştığım bi sayfa bu şimdilik...

üstünden kaç hafta geçmiş olursa olsun, burada kesinlikle olmasını isteyeceğim kadar beni etkileyen bi gösteriden bahsetmek istiyorum... los vivancos...

aralık ayı başında arkadaşım M. böyle bu gösteriye, uzun zamandır niyetlenip niyetlenip beceremediğimiz kızlar aktivitesi olarak gitmeyi onermişti... o kadar uzun zamandır beraber bişeyler yapamamıştık ki, ben ne olsa evet diyecek haldeydim, hele de ki grubun birkaç resmini gördükten sonra hemen atladim bu teklife...

grubu daha önce hiç duymamıştım, zaten flemenkoyla da pek aram olmamıştı şimdiye kadar... en kötü ihtimalle iyi bir yemek ve sonrasında güzel vücutlu hoş dansçı kardeşleri izlerim diye düşünüyor - dddduuummm ( hakkı devrim efektiyle), taaa kiiii gosterinin ilk dansı sergileninceye kadar...

hayatımda hiçbir dans gösterisini, bu kadar keyifle hatta şöyle söyliyim ağzım pişmiş kelle şeklinde izlememiştim... izleyiciyi bu kadar coşkulandırabilecek başka bi gösteri hayal edemiyorum artık... (dedim ya flemenko fakiriyim diye, abartiyorsam da mazur görün)

grup 7 kardeşten oluşuyor... 7 kardeşin 7 si de nasıl böyle yetenekli olabilmişler hayret ettim... tümü de hem müthiş dansedip, hem de farklı farklı ensrümanlar çalabiliyorlardı... yaptıkları dansın etkisini de hesaba katarak, ne kadar hoş göründüklerini tahmin etmek çok da zor değil...

tam kız kıza gerçekleştirilecek bi aktiviteydi, hiç bitmesin istedik... gösteri sırasında, olleyler, ıslıklar havalarda uçtu, sonunda da avuçlarımız patlayacak kadar alkış histerisine tutulduk... seçimi yapan arkadaşımıza da tekrar tekrar tesekkur ettik... buluşmamız biraz geç oldu ama değdi...

feriköyde bir pazar...

2010-01-07T15:07:00.002+02:00

haftalardır kıvranıp durduğum, feriköyde bir pazar ziyaretimi, yeni yıldan onceki son pazar nihayet gerçekleştirebildim... pazara gitmek için haftalardır kıvranmamın sebebi ise; aylardır niye bizde yard sale olayı yok, niye birisinin çöpü diğerinin hazinesidir fikri henüz oluşmadı diye sayıklamalarımdı aslında... tam bi şekilde bişeyler yapmalıyım diye düşünüp, hatta yazlık kışlık operasyonunda yüklü bir satılabilirler valizi oluşturduktan sonra bu haberi okudum... ve yasasin, istedigim ortam bu olabilirdi...

ama pazar ortamı nedense benim dusledigim gibi degildi pek... biraz ruhsuz, biraz fazla sakindi sanki... standlardan birisinde guzel enerji dolu balkan muzikleri caliyordu, iyiki de caliyordu, yoksa o los, sakin ortamda stanttakilerin de uykusu gelebilirdi... pazar alanı kapalı oldugundan zaten gun isigindan yoksun bi ortamda niye dogru duzgun bi aydinlatma saglanmamis hic anlayamadim...

zaten ikinci el olayi da daha cok obje, sus, biblo yogunlukluydu... birkac vintage tadinda tezgah da gordum, ama vintagedan pek anlamam, begendigim bi seye degerinin cok ustunde odemem cok buyuk ihtimal olacagindan almadim bisey... pazardan benim payıma, kendi tasarimlarini satan bi bayanın yaptigi yukaridaki eglenceli bros dustu sadece...

en çok vakit geçirdigim standlardan biri de blazar accesoires di... resimde takıların tasarımları tam görülmüyor, ama internet sitelerinden incelemeye deger... cok eglenceli kupeler, kolyeler vardı... takıların yanındaki kedi figurlerini de cok basarili buldum... ama hem arkadaslarımla bulusmak icin gec kaldigim, hem de cok usudugum icin o anda bir secim yapamadim... artik bidahaki sefere...

benim stand kiralama planimsa simdilik rafa kalktı, belki baharda falan, havalar isinsin tekrar gundeme alirim... evdeki valiz dolusu giysiye de baska bi care dusunmeliyim...

yılın sonu, başı, vesairesi...

2010-01-05T00:48:00.001+02:00

yıl bitti ve yenisi de başlayalı birkaç gün oldu bile... kaç gündür kendimi zorlaya zorlaya ancak geçebildim bloggerin başına, adettendir yeni yıla dair bişeyler yazayım diye... zira bayaa bi olmuş yine buraya bişeyler yazmayalı... son zamanlarda hayatım olağandan çok da farklı geçmiyor aslında, ama benim hissiyatım bana biraz yabancı şu aralar... yine bisürü şeye yetişmeye çalışıyorum, bi türlü toparlanmayan projelerle boğuşup, hiç bitmeyen ev işleriyle cebelleşiyorum... bu kısım hep aynı, farklı olansa benim tüm bunlardan korkunç derecede imtina ediyor olmam... iki yıldır zaman zaman, zor zamanlarımda dilime düşen işe ara verme meselesi, yeni yıl için birinci hedefim olacak sanırım...

geçen sene, 2009 için dileklerimi yazmıştım, ama şimdi anlıyorum ki, dilek ve hedefler çok farklı şeyler... biten sene, ailem ve sevdiklerim için öncekilerde olmadığı kadar üzüntülü günler getirmişti, o yüzden yeni yıl için tek ve en önemli dileğim sağlık... gerisi için de bazı hedefler koydum tabii kendime, ama pek de önemsediğimi söyleyemem... olsa da olur, olmasa da olur şeyler...

yeni yıla, ailem, yakınlarım ve arkadaşlarımla beraber başladım bu sene... hem çok mutlu, hem de çok eğlenceli bi baçlangıç oldu... yılın ilk günü, tüm gün dinlendim, hiç bi zorunluluğum olmaksızın keyfim ne istiyorsa onu yaptım... nasıl başlarsa öyle gider derler ya, bakalım görücez...

hııı, bi de bu yıl, beyoğlundaki sokak süslemesine bayıldım... kuşatılmışlık hissiyle mekan kurgusuna ilişkin derslerimiz vardı okuldayken, çoğu zaman pek bi anlam veremediğimiz... nihayet hissederek anladım o kavramı da... yani teorik bi bilginin, deneyime dönüşmesine de yaramış oldu yeni yıl...

haydi hayırlısı diyorum...

kırmızı sokağı...

2009-12-18T15:23:00.000+02:00

geçen gün yolum ortaköye düştü, bir iş halletmek için... işimi hallettikten sonra, hizli hizli yürüyüp bir an önce ofise dönmeye çabalarken, bu sokak tabelasına gözüm takiliverdi...

gülümsetti beni...

bi de hikayesini öğrenebilseydim...

pick me...

2009-12-16T17:27:00.002+02:00

nihayet ben de pick me ' lendim...

nihayet diyorum, zira begendigim ve almaya karar verdigim şeyleri almam hiç bu kadar uzun sürmez... bu ise istanbul modern de ilk gördüğüm günden bu yana 2 sene falan, belki de daha fazla sürmüştür...

zaten eğlenceli buluyordum, üzerinde taşımak da ayrıca eğlenceliymiş...

ilgilenenlere, pick me ' nin bir de blogu var ve tüm pick me diyenler de orada...

ne olacak bu u2 hastalığının sonu...

2009-11-24T17:04:00.000+02:00

böyle bi kitap çıkmış, yeni... taaa ay başında arkadaşım B. haber vermişti, ben de hemen sipariş etmiştim şuradan...

kitabın elime ulaştığı günlerden, geçen haftaya kadar forum istanbul da geçen yoğun bi şantiye süreci içinde olunca, ofise gelen diğer dergi, broşür vs. arasında kalmış... ancak bu haftasonu biraz karıştırma fırsatım oldu...

metinleri okuyacak kadar kitaba henüz dalamamış olsam da, sadece resimlerin bile kitabı almaya yeteceğini söyleyeblirim... bono nun daha ortaokul yıllarında bile, şimdikine yakın çapkın bakışları olduğunu ben artık biliyorum...

tüm u2 severlere duyurulur...

get on your (biker) boots...

2009-11-20T13:19:00.000+02:00

annemlerin burda olduğu 4 günlük 29 ekim tatili; anne, abla ve kız kardeşin biraraya gelip voltranı oluşturmasıyla birlikte alışverişsiz düşünülemezdi. her ne kadar hava durumu, bizim bu hevesimize elinden geldiğince muhalefet etmiş olsa da, biz de çaba ve sebat düzeyimizi o oranda arttırdık... ama yine de pek verimli geçtiğini söyleyemeyeceğim... bu duruma en çok, baba ve koca kişileri sevindi sanirim... neyse biz de asıl şovumuzu indirim dönemine sakladık artık, geçen seneki gibi...

bu biket botlar da o günlerde alındı işte... bikaç kez kankiyle de mango outlet turlarımızda bakmış durmuştum... o haftasonu da hava bir anda o kadar kötüleşince, ve annemlerle yaptığımız turlar sonucu bu sezon da istediğim gibi bir yağmur botu bulamayacağıma kanaat getirince, yağmur çamur şantiye ortamlarına iyi gider diyip almıştım bunları...

sonrasında şurada ve şurada, bu botlarla ilgili postları da görünce çok yerinde bir hareket yaptığımı anladım... hem fonksiyonel, hem de stylish bi durum olmuş benimkisi...

bunlar da, 7 kasım haftasonunun ganimetleri... o gun yine şeffaf ayakkabı kutusu a-box a uğramıştım, hem arkadaşım hem de annemlere sipaririş vermek için... sonrasında da ufak bi nişantaşı turu... ve ta taam, derishow da yine acaip bi indirim başlamış... %50 + %50... uğramadan olmaz... vee hiç yapmadığım bişeydi derishow dan ayakkabı almak, ama bunları görüp, deneyince çok etkilendiğimi söylemeliyim... birkaç sezondur bu tip ayakkabıları bol bol görüyorduk heryerde... ama ben bu kadar rahatını denememiştim hiç... markasını da daha önce hiç duymamıştım, satış danışmanı bey -ki kendisi yıllardır oradadır ve ben ona güvenirim tavsiyeleriyle ilgili, şöyleki; alacağınız bişey daraltılabilir, kısaltılabilir ya da tam tersi olamaz diyorsa kesin doğrudur- kalitesi konusunda da tam garanti verince pek tereddüt etmedim almakta...
sonra bi bakiym dedim nette, cidden ispanya da tasarım ayakkabılar üreten bilinen bi markaymış sinela ... hatta benimkilerin çok benzerine şurada da rastladım...

liste meselesi ne oldu derseniz, sizi temin ederim bunlar listenin 3 ve 4. maddeleriydi... dün akşam da tesadüfi bi şekilde, 1numaralı maddeyi, yani siyah trenchcoat i aldım... trenchcoat bi sürü insanın dolabına siyah ya da klasik bej tonuyla girmiştir, benimkine ise kırmızı...

bir temel ihtiyaç alışverişi macerası daha böyle sonuçlandı... liste yapıp o listedekileri alınca insanın içi daha bi rahat oluyormuş... şimdi 2 numara için gözümü dört açmış bulunuyorum... halledince onu da paylaşırım herhalde...

çoook gecikmiş bir mim - dir kendisi...

2009-11-16T16:19:00.001+02:00

.
eski dostum, deniz kızı nın sevgili annesi Demet cim beni mimlemişti, taaa şurada... üstüne bi hayli zaman geçti, o sıralar yazacak zaman bulamamıştım, sonrasında da unutuvermişim... ama gezinirken baktığım bir blogda görünce, birden şimşekler çaktı neyseki... geç de olsa cevaplıyorum...
.
1. Bloguna neden bu ismi verdin?
.
kırmızıyı çok severim, ne alsam elim önce kırmızısina gider... küçücükken çekilmiş, sapikca kirmizi tutkulu, kirmizi elbise, kırmızı çorap ve kırmızı rugan ayakkabılı fotoğraflarım var desem... beni ifade ettigini dusunuyorum, cok sevimli buluyorum bu ismi... bi de orhan pamuk cok severim, malum o da kullanmisti bu ismi, bkz. benim adim kirmizi....
.
2. Blog yazarken star tribiyle istediğin, olmazsa olmaz dediğin şeyler var mı?
.
yok valla, sadece boş zaman lazım bana...
.
3. En son satın aldığın garip şey?
.

.
resimdeki şeyleri aldım geçen gün... ev partilerinde çook lazım oluyo biliyor musunuz, :P kimsenin kadehi kimseninkiyle karismasin kardesim, hastalik var, saglik var, d.m.z. gribi var....
.
4. Şeker gibi olduğun anlar?
.
haftasonları sabahları, güzel bi yemek yerken, arkadaşlarımla sohbet ederken, mutfakta yeni şeyler denerken, oo daha çok... genelde pozitif yanı ağır bi insanımdır, etrafımı da bu yönde etkilerim hep...
.
5. Arkadaşım artık sormayın şunları dediğin şeyler?
.
ne zaman çocuk yapacaksınızzzzz....
.
6. Aynaya bakınca gördüğün?
.
ana göre değişir, kokoş kırmızı, mimar kırmızı, ev hanımı kırmızı, anasının kuzusu kırmızı, sevgili kırmızı, patron kırmızı, amele kırmızı.....
.
7. Kendini okutan blog dediğin?
.
bana bişeyler katan, çok da ahkam kesmeyen, samimi olan vs....
.
8. Bu blog sahibi/sahibesiyle karşılaşabileceğin yerler?
.
beşiktaş çarşı, haftada iki kez akşamları iş çıkışı mutlaka biraz dolanırım... belli noktalarım vardır uğrarım... bunun dışında da yeme içme, gezme tozma için bolca taksim, alışveriş, spor, dişçi, cilt bakımı vs. işler için nişantaşı, hava almak icin istinye sahili....
.
bu mimi kimseye gondermiyorum, zira coktaan gecmis bitmis bir mimdir kendisi...
bu bir mimdir kelimesi sadece bana mi, bir mumdur iki mumdur türküsünü hatırlatıyor acaba....
.

yenili-n-kler...

2009-11-12T17:32:00.000+02:00

biyerlerden bişekilde görmüş, duymuştum, artık dergi mi, gazete mi, televizyon mu hatırlamıyorum... çok da ilgimi çekmişti... hem eserlerin çıkış noktasındaki fikir, hem çalışan ekip ki uluslararası deneyime sahip moleküler genetikçiler, biyokimyagerler, tasarımcılar ve fotoğrafçılardan oluşuyormuş, hem de ortaya çıkan eserler insanın ilgisini çekmeyecek gibi değil... tamamen kişiye özel tablolar...

DNArtist, 2 senedir üzerinde çalıştıkları, kişilerin kendi DNA'sından eşi olmayan portrelerini yaratan DNArtist projesini mayıs sonu itibariyle hayat geçirmiş. dünyada benzelerini yapan iki tasarım atölyesi varmış, biri Kanada'da diğeri ise İngiltere'de. DNA portreler uzun zamandır New York Modern Sanat Müzesi dükkanının en çok satanlar listesindeymiş.

bu özel tablolardan ben de evimde görmeyi isterim açıkçası... siz de isterseniz tık tık...

bir de, internet üzerinden yayınlanan yeni bir kadın dergisi haberi vermek istiyorum... aynen aylık bir dergi hazırlanan Womenist e , dergi formatının yanı sıra web formatıyla da ulaşılabiliyor... ingilizce ve türkçe yayınlanan, yazar kadrosu da yine türk ve yabancı yazarlardan oluşan dergiye ben abone oldum bile...

güneşli bir pazar günü ve sahil keyfi...

2009-11-09T12:51:00.000+02:00

geçen haftasonu 7-8 dereceleri gördükten sonra, bu haftasonu 22-23 leri yaşamak, nasıl bir ruh dalgalanmasına sebep olabiliyormuş bunu da biliyoruz artık... tüm bu dengesizliklerin çok önemli sebepleri var elbet ama bu insanoğlu bazen de çok basit bi varlık, ve hemencecik tav olup seviniveriyor hava ısındı, kasım ayında t_shirt le gezdim diye... ben de öyle...

böyle sürpriz gibi gelen sıcak, güneşli haftasonlarında arabayla sahile inilmemesi gerektiğini bir kez daha deneyimlemek üzereyken, emirgan girişinde bir anda cillop gibi bi park yeri bulmamız sanırım bizim şansımızdı... zira biraz daha o hızda ilerlemeye çalışsak pazar keyfi pazar eziyetine dönüşebilirdi... ama biz çok yerinde ani bi kararla arabayı bırakıp yürümeyi tercih ettik... emirgandan bebeğe... biraz yorulmuş olsak da sonrasında bebek taps de en favori masayı boş bulup bi güzel kurulmak, buz gibi hefeweizenden yudumlayıp, belçika usulu midyeleri mideye indirerek boğazı izlemek pek keyifliydi...

evden çıkarkenki planımız son gününde olsa bienali gezmekti, malum iş güç, tadilat derken fırsat olmamıştı bi türlü... ama iyi ki vazgeçip rotayı ters yöne çevirmişiz... istanbula yerleşip, mimarlık eğitimine başladığım yıldan beri ilk kez bienali gezmedim...

hayatın öncelikleri, keyifleri değişiyor galiba...

tahinli kurabiye...

2009-11-09T12:07:00.001+02:00

benim için ev hayatımın biraz düzene girmesi demek, keyif için mutfağa girmek demek aynı zamanda... bu durumlarda benim toshi de denenecekler folderında bekleyen tariflere yönelirim hemen... bu da öyle bi tarifti, ama artık evdeki tarif defterime geçirip, aklıma geldikçe yapacağım bi tarif oldu... bunun en büyük sebebi, bu kadar basit ama bi o kadar da farklı bi lezzetinin olması tabiki ...

genellikle tariflerimii nette araştırıp, birkaç farklı tarifi kaydedip, sonra onları kafama yattığı şekilde uyarlıyorum.. bu da öyle oldu, tahin zaten yağşı bişey olduğundan yağ türünü değiştirip, miktarını da bi hayli azalttim... hiç bi aksaklık yaşamadım...

1 su bardağı tahin
1 su bardağı toz şeker
1/2 su bardağı sıvıyağ
1 su bardağı iri dövülmüş ceviz
1 yumurta ( sarısı-beyazı ayrılmış)
1 paket kabartma tozu
aldığı kadar un (malesef böyle)

yumurta beyazı ve ceviz hariç tüm malezemeler karıştırılarak, katı bir hamur elde edilecek şekilde un eklenerek hamur yoğurulur. şekil verilip, yumurta akına ve cevize batırılıp, 180derece fırında üzeri kızarıncaya kadar pişirilir... aldığı kadar un sözü bi sürü tarifi denememek için sebep teşkil edebilir aslında, başlarda benim için de böyleydi... ama artık ben, aldığı kadar unla katı hamur yaparken, unu azar azar ekliyorum, her ekleyişten sonra yedirinceye kadar yoğuruyorum ve artık daha fazlasını yediremem e kanaat getirinceye kadar buna devam ediyorum...

veee bu da benim şirin yumurta ayiricim...

daha önce neredeydin a-box şeffaf ayakkabı kutusu...

2009-11-03T23:33:00.004+02:00

evdeki diğer işler bitince, sıra nihayet düzenleme safhasına geldi... ilk hedefim, uzuun zamandır en büyük stresim haline gelen, ayakkabı dağlarıyla savaşmaktı...

daha önce de söylediğim gibi bu konuda a-box a çok güveniyordum... internetten yeterince incelemiştim, ama yine de canlı canlı göreyim ve öyle sipariş vereyim diye geçen cumartesi a-box un osmanbeydeki yerine gittim, tabii kankimi de yanima katarak ....gidişimiz kapanma saatini bulmuştu, ama sagolsun murat bey bekledi bizi... çok sevimli birisi... bize güzel güzel anlattı kutuları, farklı amaçlar için de nasıl kullanabileceğimiz konusunda fikir verdi... gitmem iyi oldu, zira netten sipariş versem deneme amaçlı daha az sipariş verebilirdim, ama gidip de gorunce bayaa bi arttirdim kafamdaki sayıyı... ama yine de murat beyin önerilerini değerlendirecek kadar arttirmamışım, önce ayakkabılar... sonraki siparişe de diğer şeyler...

evden bayya bi kutu çikti, zira içindeki ayakkabılar raflarda olduğu için boş duran kutular da varmış... kutulari yerleştirmek, eskileri atmak da ayrıca keyifliydi... evde artık şeffaflık politikası başlattık diye geyik yaptık durduk sevgiliyle... tabii kimin kaç tane ayakkabısı varmış, o da apaçık ortaya çıktı... bu ayrı mesele, bu konuyu burada kapatıyorum...

şu aralar eve her gelene, ayakkabı dolaplarını açıp gösteriyorum... tabii ilk parti aldığım kutular yetmedi... yine sipariş vermem gerekecek, ama bu sefer hem kendime, hem anneme, kardeşime,arkadaşlarıma falan da... bence süper bi hediye olacak... bu kutulardan hediye alıp da sevinmeyecek bi kadın olamaz herhalde...

bu düzenleme işlerine fena kaptırdım ya, hızımı alamıyorum... geçen gün de ikea dan bu çekmece düzenleyen kutulardan aldım... bunlar da bayaaa işe yaradılar...

bizde şu aralar durumlar bu çerçevede... tadilatlar sırasında, gardrop boşaltılıp, sökülüp, oda değiştirirken, bende bazı yeni kararlar aldım... henuz etiketi bile üstünde duran, ya da sadece bir kere giyip sonra unuttuğum şeyler biraz dokundu açıkçası... artık sezonluk liste yapıp öyle alışveriş yapıcam, her görüp begendigini almak yok...bu sezonun listesi oluştu gibi... onun dışında kendimi eve adıyorum... ııııı indirimlere kadar... :P

çavuş kırmızı...

2009-10-24T11:01:00.000+03:00

son 10 gündür benimle ilgili en iyi tanımlama bu malesef... çavuş kırmızı... tabii çavuş derken, bildiğimiz anlamda çavuş değil... efenim çavuş kelimesi, askeri terminolojideki anlamından gayrı, inşaat vb. camiasında da, şantiyede ustaların başında duran, aynı zamanda kendisinin de bir ve bazen birden fazla (ki bunlar en aranılan tiplerdir) ustalık alanı olan kişi anlamına da gelir...

vee biz de sonunda, sayfada sag tarafta bu aralar bolumunde aylardir yazılı duran, ocak ayında mutfak yenilemesi başlayan, ağustosta kombi yenilemesiyle devam eden tadilat serüvenimizi, geçen 10 günde (bir gayretle), son olarak boya ile taçlandırarak bitirdik... tüm bu süreçte bendeniz evde, kimi zaman oturacak bir sandalye bile bulamayarak, kimi zaman gelen giden ustaların başında dikilip bıkbıklanarak, 2 günü internetsiz, bol tozlu, bol ekmek arası köfteli günler geçirdim... yani çavuş oldum...

senin ustalık alanın neydi derseniz, cevap yukardaki resimde diyim, siz anlayın...

sadece boya olsa eminim daha bi kolay olabilirdi, ama ben evle ilgili usta gerektiren tüm işleri 50kere pislik olmasın, hepsi bi kerede bitsin artık diye diye biriktirdigim için, bu 10 günde evde demirci, alçıpancı, boyacı, elektrikçi, marangoz, tesisatçı, doğramacı ve parkeci olmak üzre toplam 8-10 farklı kalemde iş halledildi...
evi düzene oturtamadım hala, gelecek yeni 1-2 parça mobilyadan sonra bunu başarabilicem sanırım... kendime güveniyorum, bi de şu a-box ayakkabı kutularına... bakalım, görücez....

ev yaşanamaz durumda olunca, biz de bol bol dışarı attık kendimizi... onceki hafta pazar günü de, taksim gezi parkındaki sahaflar festivaline gittik... eski, tozlu kitapların arasında bolca vakit geçirip kafa dağıttık... eski kitapların kapak tasarımlarının ne kadar farklı ve kapaklardaki grafik çalışmaların ne kadar özenli olduğuna bi kez daha şaşırdık...

ben kendime eski bir yemek kitabı bulup aldım ekrem muhittin yeğen in, resimde sağ tarafta görünüyor...ekrem muhittin yeğen i birkaç sene önce, internet aracılığıyla duymuş, araştırmıştım... o zamandan beri de yemek eğitimi konusundaki yayınlarını ararım... bulabilsem şu kalın mı kalın temel yemek eğitimi kitabını edinmek isterdim... sahaflarda onu bulamadım ama o kitabın içeriğinden bi parça olan alafranga tatlı ve pasta öğretimi kitabını bulup aldım... kitap hüsnütabiat matbaası 1962 basımı... kitabın içinde önceki sahibinin denediği tariflerle ilgili yorumları falan var... ayrıca, pasta malzemeleri ve ekipmanlarıyla ilgili çizimler de öyle hoş ki...

bi de bi akşam da, vizyona girdiği sıralarda bi türlü fırsat bulup gidemediğimiz inglourious bastards a gittik... bi sürü yerde bi sürü olumsuz eleştriler okumuştum... sanırım beklentimi de bir hayli düşürüp gitmişim filme bu yüzden... ama ben hiç de uzun ve sıkıcı bulmadım filmi... aksine 2,5 saat nasıl geçti anlamadım... alışılmış tarantino filmlerinden farklı olduğunu kabul etsem de, başarısız değil di bence...

bir tadilat vs. serüvenimiz de böylece bitmiş oldu... bi süre eve çivi bile çaktırmayı düşünmüyorum... şantiye, işimin önemli bir parçası biliyorum ama mümkünse şu aralar ben biraz temiz, sıcak, konforlu ofisimde olmak hatta toplantıya falan bile çıkmamak istiyorum... çok mu...

looking down and around...

2009-10-17T16:20:00.003+03:00

beğendiğim, zaman zaman ne var ne yok diye baktığım bazı siteleri de benim toshi de, favorites imda tutuyorum... bu sitelerden özellikle bi tanesini sizinle de paylaşmalıyım... siz de benim gibi, hayata dair, ilginç kadrajları olan, birbiriyle çok alakasız fotograflara bakıp kafa dağıtmayı seviyorsanız, looking down and around tam da size göre olabilir...

bakış açısı farkı...

2009-10-14T17:38:00.004+03:00

berlinde bulunduğumuz gunler, almanya seçimlerinin bir hafta öncesine denk geldi... seçim havasını şehirde nasıl soluduğumuza gelirsek, hiç birşey solumadık diyebilirim... yok öyle bizdeki gibi, metrelerce afişler, yeri göğü flamalarla bayraklarla süslemeler.... ne görüntü kirliliği, ne de gürültü kirliliği... sadece birkaç tane sokak lambasında resimdeki gibi 50x70 boyutlarda bir kaç poster... herşey bundan ibaret... sessiz, sakin ve de saygılı...

resimdeki postere gelince, neden boyle dekolteli bi görsel kullanılmış diye düşünmeden edemiyor insan... ama zaten verilen mesaj da dekolte ile ilgiliymiş... afişte ' gösterecek daha çok şeyimiz var ' yazıyormuş...

bambaşka bir bakış açısı ve bambaşka bir yaklaşım..
ve angela merkel seçimi kazandı biliyorsunuz...

berlin, berlin...

2009-10-08T15:14:00.008+03:00

.
cook gecikmeli bir berlin yazısı, ama yazmadan atlayıp geçemem de... zira atladıklarım, yazdıklarımın misli misli olmaya başladı bu aralar... tekrar blog yazmaya, önceki blogda yazdıklarımı okuyup o günlerimi ve o günlere ait blogda yazan ya da yazmayan bi sürü detayı hatırlayıp, yüzümde küçük tebessümler oluşunca karar vermiştim, ve blog yazmak iyi bişey, hayatına dair böyle kayıtların olması güzel bişey demiştim... hala da aynı düşünüyorum ama malesef hayatıma yetişmekte zorlanıyorum, ve itiraf edeyim ilk aksattığım şey de bu günlük oluyor... bazen beceremiyorum, bıraksam mı diye düşünüyorum, sonra yok diyorum kör topal da olsa devam...
.
bayramda, programlarda bir aksaklık olmadı ve biz berline gittik ve döndük de... bilet işi bir iki carlamayla bizim istedigimiz şekilde halledildi... berline 3. gidişimizdi, ama sanki ilk kez gidip görüyormuşuz gibiydi... nedenine gelirsek, önceki gidişlerde öncesinde ful programlarla, haritalarla, rotalarla gidip şehri gezen biz, meğer berline turist olarak gidilip de görülecek yerlerin hiçbirisini görmemişiz... malum mimarız ya, bilmem nerdeki bilmem ne mimarın meşhur binasını, ya da başka bitanesinin çok meşhur dükkanını hatmetmişiz de, gözümüzün önündeki 365m lik kuleye çıkmamışız, ya da türklerin yerleşim bölgesi olan kreuzberg e gitmemişiz mesela...
.
hal böyle olunca, misafiri olduğumuz sevgili arkadaşlarımıza bıraktık kendimizi, nereye derlerse oraya gittik uslu uslu.. vee dee cook keyif aldık...
.
bu gidişimde, berlinin kafamdaki imajı bayya bi değişti diyebilirim... öncesinde benim için, bol bol görüp gezdiğim modern binaların fln. da etkisiyle daha formel bi havası varken, bu sefer gidip gezdiğim yerler sayesinde, ki bu daha çok doğu tarafı oluyor, daha sıcak deneyimledim berlini...

.

yediğin içtiğin senin olsun, gezdiğin gördüğünü anlat derler, ama blog işi böyle bişey değil işte... bu tatilde, bi sürü güzel cafeye, restorana da bolca vakit ayırdık... telaşsızca, bazen sadece güzel kahve içmek için bazen de öğün arası bi italyan meze tabağını atıştırmak için, hatta bazen de sadece güzel müzik çalıyor diye bol bol yayıldık, özellikle de dışarıda masası olan yerlerde... zira hava da hiç ummadığımız kadar güzeldi, şansımıza...

berlin bence ilginç biyer, pek çok farklı açılardan etkileyebilir insanı... bu gidişte beni en çok etkileyen, doğu kısımdaki o yüzlerce metre uzunluktaki tek blok binaların arasında yürümek, ve onların büyüklüğü altında ezilmek oldu... bu binaların arasında uzanan dev caddelerde (öyle dev ki, biz de olsa iki blok arasıcaddenin ortasına bir yapı adası daha kondurlur kesin) kendini küçücük hissetmek cidden çok garipti...

.
sonuç, yine gidecek ben....
.

yok artık...

2009-10-01T17:57:00.004+03:00

dün rastgele tikladigim bi blogdan bir linke ulaştım... daha önce de bahsetmiştim, hiç işim olmaz bu diyet vs. işleriyle ama, merak işte... linkten ulaşığım sayfada çabucak ideal kilomu hesapladım... aman allahım o da ne, orada çıkan rakam benim şu anki kilomdan 9kilo 897gram daha fazla...

birkaç kiloyu anlarım da, 10 kilo da pes be kardeşim... öyle zayıflıktan kırılan çökmüş de bi halim olmadığına göre, bu diyet merkezleri olsa olsa moral vermek için böyle bişey yapmış olabilirler diye düşündüm önce... sonra yukarıdaki ve ona benzer bi sürü tabloyu görünce, artık standartlar üzerinde bi revizyona gidilmesi gerektiğine karar verdim... zira geçen gün bir arkadaşım da, çocuklar için belirlenmiş standartların ve beden ölçülerinin tutmazlığından bahsedip, yakınmıştı...

yine de, moral bulayım derseniz, tık tık...

son parti takılar...

2009-09-29T12:09:00.004+03:00

.

.
bunlar da, kankimin eldeki boncuklarla olusturduğu son küpeler... aslinda bunlari bitirip bana vereli bayyaa bi oldu ama, yoğunluktan fotoğraf çekip paylasamadim bi türlü...

tekrar tekrar eline sağlik şeker, aldığın iltifatları da sözlü olarak ileticem sana bilahare...

kış yavaş yavaş yaklaşıyor, benim de keçe zamanlarım başlayabilir yani...
bu sene biraz daha farkli projelerim olabilir...
sadece biraz zaman lazım...

.

şimdi de sonia rykel for h&m...

2009-09-28T16:40:00.002+03:00

h&m, commes des garcons, matthew williamson, jimmy choo dan sonra son olarak da sonia rykel ile işbirliğine girişmiş... soni rykel 2009 kış ve 2010 bahar sezonları için tasarım yapıcakmış...

jimmy choo tasarımlarını internet üzerinden inceleme fırsatı bulduk ama henüz mağazalarda satışı başlamadı... ben ulaşma şansım olursa bir iki parçayı alınabilir buldum açıkçası, ama türkiyede yaşayıp da bu koleksiyonların satışına denk gelmek hayli zor... zira bu yaz milanoya gittiğimde, indirimler henüz başlamıştı ama yine de metthew williamson koleksiyonundan mağazalarda sadece son döküntü denebilecek parçalar kalmıştı...

ama yine de, h&m sayesinde bilinir bir tasarımcıya ait parçalara sahip olabilme şansına daha çok yaklaşıldığı kesin...

ve sonunda...

2009-09-24T18:06:00.003+03:00

bugun sabah, ntvmsnbc de bi haber cikti, yok canim dedik... yine asparagas bişeydir, noolcak... ama hayır, simdi yine baktım, doğruymuş... surada bile yayınlamışlar...

ne diyim, taa uzaklara gitme zahmetine katlanmadan, hemde u2 sever sevdiklerimle bi konser izlemek muhteşem olacak... yaşasınnn....

berline gittim, gelecem...

2009-09-18T12:03:00.001+03:00

gidip de, bakmadan olmaz...

2009-09-10T18:42:00.002+03:00

.
.

bayramda, bi aksilik çıkmazsa, berline gidiyoruz... daha doğrusu şimdilik sadece gidiyoruz da, dönemiyoruz... sevgili t h y rezervasyonumuzla ilgili problemi çözerse o da olcak inşallah...

neyse, gidişimiz belli olunca, ben de şöööyle bi h&m in sitesine bakiym dedim, ve şimdilik bunlari gözüme kestirdim... ee oralara kadar gidip de, h&m e bakmadan, bir iki parça bişey almadan olmaz...
.

...100...

2009-09-09T17:24:00.003+03:00

bu post, bu blogun 100. postuymuş...

100. post biraz daha bana dair olsun ve kırmızılı olsun dedim...

buyrun; bunlar kırmızının ofisindeki kırmızıları...

ha bi de bugün 09.09.09 muş...

çok gülüyorum böyle şeylere, ne demeli 9 culara gün mü doğdu yani...

fırından sıcak sıcak...

2009-08-31T17:53:00.002+03:00

kankimin, bos vakitlerini böyle üretken bi şekilde değerlendirmesi sağolsun bana da yarıyor... üretkenlik iyi bişey vesselam, hele de mahsuller böyle güzel olunca...

ik hafta önce, daha önceki yıllarda bir heves alıp alıp, artık kutulardan taşar boyuttaki boncuk stoklarımızı birleştirip, sonrasında bi de eminönü turuyla eksikleri de tamamlayıp voltranı oluşturmuştuk...

kankim şimdi, harıl harıl onları türlü şekillerde biraraya getirmekle meşgul... e bana da kulaklarını çınlata çınlata takmak, ha bi de fotoğraflarını çekmek kalıyor...

çakma jimmy choo larım geldi...

2009-08-31T16:36:00.003+03:00

.
perşembe günü kanki aradı ve beni yalancı çıkarırcasına 2 haftadır elimize ulaşmayan go jane siparişimizle ilgili bir haber kağıdı aldığını ve kolinin gümrükte takıldığını haber verdi... bense sadece, demekki benim önceki siparişimin o kadar çabuk gelmesi tesadüfmüş, demekki aslında siparişler amazon gibi birkaç haftada ulaşıyormuş diye düşünüyordum... hiç aklıma gelmezdi bize güngören gümrük müdürlüğü yollarının gözükeceği...

neyse o gün, sabahın 4ünde kalkıp, 5inde izmire doğru yollara düşüp, istanbula uçmuş olmanın verdiği uykusuzluk ve sersemliğe rağmen, yine de gitmek lazım diyip yola koyulduk güngörene doğru... vardığımızda gördüklerim beni ciddi anlamda sarstı diyebilirim... gümrük müdürlüğü istanbul değil, hatta türkiye bile demek istemiyorum, orası düpedüz olsa olsa hindistan falan olabilir... o toz bulutu, o havasızlık, o eskilik, o dağınıklık, daha sayamıycam, bizi fena halde dumura uğrattı... gördüğüm en kötü devlet dairesi, o da yıllar önceydi şimdi kesin düzelmiştir, beşiktaş vergi dairesi idi, burası orayı 2ye, 3e katladı...

bazı kurumların ancak özelleşirse toparlanabileceği tezi, bu tip kurumlar için doğru mu...

yaşadığımız ülke, posta, gümrük gibi hayli önemli bi konuda çalışan kurumu daha insani, daha medeni ve en önemlisi daha sağlıklı bir ortam haline getiremeyecek kadar aciz mi...

ve öyle bir mekanda çalışmak zorunda olan memurlar, gerçek performanslarının kaçta kaçını işlerine yansıtabiliyorlar, ya da yansıtmaya değer görüyorlar...

bu soruları arttırmak çok kolay, ama cevaplamak da bi o kadar zor... biz kafamızda dönüp duran bu sorularla o kapıdan öbürüne gönderilerek, asıl merciye ulaştık... işlemimizi sıraya koydurduk ve beklemeye başladık... bekleme anları, sıcak, yorgunluk, ve tüm bu şaşkınlıkla, uzun zamandır yapmadığımız kadar geyiğe sardırdığımız, ve sinir bozukluğuyla bol bol güldüğümüz anlar oldu...

sonrası da ayrıca komikti... gümrük memuresi, yurtdışından zaralı kimyasal madde getirtmiş bi adamla uğraşırken, bizi yanına çağırdı ve sizin ne vardı dedi, biz ayakkabı diye cevap verince adama dönüp, bak keşke sizinki de ayakkabı olsa da size de onay versem dedi... adam bize bakakaldı, biz memura...

bu da böyle bi deneyim oldu işte...

.
sonuçlara gelince, ayakkabılar yine umduğumdan çok çok kaliteli çıktılar... go jane de ayakkabı numaramın 36,5 olduğunu iyice anladım... normalde 37 giyerim...
.
bu jimmy choolar da, ilk gördüğümden beri kafamdaydılar... siparişi verirken topuklularda indirim vardı ve sadece 36sı kalmıştı, 3. parmağım çok hafif dışarda kaldı ama hiç sorun etmedim. posta ücreti hariç sadece 11 dolar ödedim desem, neden sorun etmediğim de anlaşılır herhalde...
.

.
bunlar da orjinallerinin reklam fotosu... şimdi farkettim de, benimkilerin topuklarının arkası beyaz değil, siyah... adamlar sadece taklit etmemişler, düzeltme de yapmışlar valla... seçim yapma şansım olsa ben de arkası siyah olanı tercih ederdim :P

istikamet çeşme...

2009-08-26T12:00:00.005+03:00

bi kaç gün ara...

(31.08.09 / bu postu kaldırsammı, kaldırmasam mı bilemedim... zira bana pek de hoş şeyler hatırlatmayacak... ama bazı şeyleri yok saymak da pek kolay değil... çünkü; tatile gittik, ve ertesi gün döndük... sabah bahçede güzel ve uzun bi kahvaltının ardından, üzücü bi haber geldi ve apar topar farklı farklı yönlerde yollara koyulduk... benim güzergahım gerisin geri istanbul oldu...
bu konuyu böylece kapatıp, normal hayata dair devam etmek, şu an bana en iyi gelecek şey sanırım... )

resim kaynak ...

istanbul fashion days 2009...

2009-08-24T17:05:00.004+03:00

duyunca, kulağa hoş gelen bi cümle; istanbul fashion days... hani, milanoda, pariste, londrada da yapılıyor ya, öyle bişey hedefleniyor sanırım... merakla bekliyorum, bu fiyakalı cümlenin içi ne kadar doldurulabilecek acaba...

bi de asıl merakla beklediğim, okulumda gerçekleştirilecek bu etkinlikte; ışığıyla, gölgesiyle, venüs heykeliyle, nervürlü tavanlarıyla, bomboş haliyle bile yeteri kadar etkileyici taşkışla koridorlarının nasıl bir ev sahibi olacağı, ve nasıl bir ambiansa bürüneceği...

o tarihlerde şehir dışındayım, olmasaydım mutlaka giderdim, görürdüm...

resim kaynak; flickr...

sosyal kelebekler...

2009-08-24T12:21:00.002+03:00

.

annişle babişin dönüşüyle birlikte, normal sosyal hayatımıza devam edeceğimizin farkındaydım... ama bizim normal hayatımız bu kadar da dolu degildi hani... iki haftadır tek kelimeyle sosyal kelebekler şeklindeyiz sevgiliyle...
.
bu yaz başından beri geçen sürede ne kadar çok arkadaşımızla görüşmemişiz... iki hafta yani 14-15 günlük süreçte 4 ya da 5 gün yanliz geçirdiğimiz düşünülürseee, bu da farkli gruplar şeklinde 9-10 buluşma yapar, ıııı bu da bayaa bi çok arkadaş eder...
.
çoğu dışarıda, biri bizim evde, ikisi arkadaşların evinde geçen bu buluşmaların, ruhun gıdası olmakla birlikte, bedene de ekstra gıdalar getirdiği kesin... zira italyada verdiğim 1 kiloyu tekrar almış bulunmaktayım...
.

.
resimlerdeki sofralar da, arkadaşlarımızın evlerindekiler... bizim evdekini ev sahibesi telaşıyla çekmemişim, biraz daha büyüyüp tecrübe kazaniym, o da olcak inşallah...

iş yoğunluğunun da sosyal hayatla yarışırcasına yoğun olduğu bu iki haftanın içine, bir de evdeki kombi yeri değişimi ve beraberindeki tadilatlar ve kankiyle uzun zamandır konuştuğumuz uzun eminönü turunu da sığdırdığım düşünülürse, (dilerim) deliksizce dinlenebileceğim bi tatile artık ne kadar ihtiyaç duyduğum da anlaşılabilir...

gerçi yaz da bitti bitecek ama neyse, benim hala umudum var...
.

kırmızının mutfağından, part 1

2009-08-19T11:37:00.004+03:00

.

daha önce bir postta, yemek konusunun benim icin öneminden bahsedip, artık bu konuda daha fazla post yapacağımı falan yazmıştım... nerdeee.... geçen sürede daha bi anladım ki, yemek konusunda yazmak cidden özen isteyen, çok zor bir iş...

denediğiniz tarifi, hem tadı hem görüntüsü güzel olacak şekilde yapabilmek, henüz sunulmadan, doğru saatte, doğru ışıkta fotoğrafını çekebilmek, malzemeleri ölçülebilir miktarlarıyla hatırlamak ( ki bu benim için hayli zor, çünkü çoğu zaman unu, tuzu vs. hep göz kararıyla koyuyorum, tarifleri her seferinde biraz farklılaştırıp, başka malzemelerle falan denemezsem rahat edemiyorum, vs.), ve son olarak da anlaşılabilir cümlelerle yapılışını anlatmak...

neyse madem bunu beceremiyorum, bari ara sıra yaptıklarımın fotoğraflarını burada paylaşıym dedim... buyrun bu da, part 1...

ps: resimdekiler saat yönünde; krem karamelli kek, lorlu kurabiye, lorlu kolay poğaça ve balkabaklı pasta...

kopyala, yapıştır; pardon, takıştır...

2009-08-17T13:44:00.005+03:00

bu küpeyi, taaa sezon başında beğenmiştik, nine west te... o zaman pahalı gelmişti, indirime girsin bi bakarız demiş, geçmiştik... sonraa, geçen gün kankim bana bi süpriz yaptı... unutmamış, gitmiş malzemeleri almış ve kendi elceğiziyle yapmış ikimiz için de... ne diyim, harika bi çalışma, ellerine sağlık şeker...

ann demeulemeester lace up boots...

2009-08-13T14:32:00.003+03:00

ann demeulemeester in tüm tasarımlarına bayılıyorum... ama hepsinin içinde bu botların yeri ayrı nedense... geçen sene ilk gördüğüm andan beri aklımdan çıkmıyor bi türlü... bi de netteki araştırmalarıma göre gördüm ki fiyatı da bi garip, hani ne gözüm görmez alır geçerim denecek mertebede, ne de amaan nasolsa ulasamam denecek kadar yüksek... bi gün bi delilik yapicam diye korkuyorum...

bu botlardan bende olsaydı, şöyle biseylerle giyerdim heralde... gerçi şuradaki arkadaş türlü türlü kombinlerle giyip, bi de ne kadar rahat olduğundan bahsedip bahsedip, beni delirtiyor ama neyse...

kısa özet...

2009-08-12T18:51:00.004+03:00

- tatil beklediğim gibi geçmedi, malesef teyzemin aniden tansiyonu yükselince birkaç kez hastaneye gitmek, her defasında birkaç saat orda kalmak zorunda kaldık... kalan zamanlarda da teyzemin yanından ayrılmak hiç istemedik... hepimiz için kabul etmesi çok zor ama, o artık bir tansiyon hastası ve ömrü boyunca ilaç kullanacak...
- son gün dışında deniz ve plajla temasımız, denize git, yüz, çık ve dön şeklinde oldu... hala hiç güneş gömemiş gibi beyazım...
- babamın sağlığı iyiydi, ama görüşmediğimiz sürede bizden sakladıkları bir ambulans ve hastane gözetiminde bir gece macerası daha olduğunu öğrendim... sebep annemin panik yapıp, hafif tansiyonu düşen babişe, daha da tansiyon düşüren bir ilaç vermesiymiş...
- tatilin son günü, tam kadro, aile olarak geçirdiğimiz tek gündü, ve tüm tatile bedeldi...
- dönüş yolunda, en yakin arkadaşlarımdan birinin babasının, malesef beklenen sona geldiğini öğrendim... inanılmaz sarsıldım...
- istanbul dönüşünde, babişin yarım gün sürecek testi için gittiğimiz hastaneden, üç günde çıkabildik... neyseki bu üç günün sonunda, kısmen yerine gelmiş moralimiz daha da düzeldi... aldığımız sonuçlar ve neticesindeki yorumlar, artık normal hayatımıza dönüş için bi başlangıç oldu...
- şimdi yine işlere gömüldük, gerçek tatil hayalleri de ay sonundaki alaçatı programına kaldı...

ahh tatil, sen ne güzel bi'şeysin...

2009-07-30T15:08:00.004+03:00

birkaç gün güney ellerdeyiz, hem de aileyle... daha ne isterim...

tebrik ediyorum...

2009-07-27T15:50:00.003+03:00

uzun yıllardır geçirdiğimiz yazların, nerdeyse en soğuk, rüzgarlı, kapalı gününü, bu yazın en sıcak günü, sıcaklık 42dereceyi bulacak, evden çıkmayın vs. vs. diye duyuran meteoroloji idaresini...

hayatımızda ilk defa istanbulda deniz organizasyonuna heveslenip, günler öncesinden program yapıp, güzel güneşli bi gün hevesiyle uzunya ya gitmek için bu günü seçtiğimiz için bizi...

hava ile ilgili tüm olumsuzluklara rağmen, iki küçük bebeği hiç sorun etmeden uzunya nın açık terasında kahvaltı, kahve keyfi, meyve, sohbetle 5 saat geçirip, ardından işi yine deniz kenarı ve tabiiki rüzgarlı set balık ta akşam yemeğine kadar götüren sevgili arkadaşlarım, iki muhteşem anneyi...

gerçekten tebrik etmek istiyorum...

ohhh valla...

2009-07-24T14:59:00.004+03:00

.
bu aslında dünün postu olmalıydı, ama konser postunu bi türlü yayınlayamadığım için bugüne kaldı...
.
önceki gün nedensizce çok keyifliydim... akşam işten makul bi saatte çıkıp eve geldim, hava sıcak, yemek saatine yaklaşık iki saat var, ben de hemen bi aperatif hazırlıyim ve italya dönüşü free shoptan aldığım limoncello yu farklı bi şekilde deniyim diyip, limoncellolu buzz gibi bi mojito hazırladım kendime... şekerini biraz az koyup, standart reçeteye limon likörünü de ekledim, ölçüsü yok, göz kararı... başarılı bi çalışma oldu, tabii ki bi tane kesmedi, sonra bi tane daha kendime, sevgili gelince 1 tane de ona yaptım...

.

.
mojitomu yudumlarken, kankimin hazırladığı oldies bu goldies albümümü koydum cd player a, bi yandan dans edip bi yandan da bir gün önce tamamladığım puzzle ımı yapıştırdım... evet birkaç aydır evin çeşitli köşelerinde ordan oraya yer değiştirip durdu, hatta eksik parçasız biteceğine hiç mi hiç ihtimal vermiyordum ama, görüldüğü üzre tastamam bitti...

.

.
haa o gün bi de, milano dönüşü orda o kadar ayakkabıcıda bile tam istediğim tonu bulamadım, şansımı deniycem diyip, tam 7 gün önce, evet doğru duydunuz tam 7 gün, go jane den sipariş verdiğim ayakkabılarım geldi... siparişin asıl hedefi fuşya rengi babetlerdi, zira ben tam 2 senedir tam istediğim tonda fuşya, baharda da giyebileceğim kapalı bir babet bulamamaktan yakınan bi insan evladı idim!!! bunlar tam istediğim renkte çıktılar... diğer pembeleri de, o kadar sipariş veriyorum tek bi tane olmasın diye eklemiştim sepete, onları da ayrıca sevdim, ayakta yok gibiler... bu arada go jane beni cidden şaşırttı, söylediğim gibi siparişi önceki çarşamba vermiştim, tam 7. günde elimdeydiler... ve kaliteleri de umduğumdan çok iyi çıktı, ayakkabıların birine 16, digerine de 10 dolar verdiğim düşünülürse...
.
bu fuşya babet konusu da böylece kapanmış oldu, sen sağ, ben selamet... buradaki sen, sevgili oluyor... zira o da hiyli sıkılmıştı, gördüğüm her ayakkabıcıda fuşya babet bakmamdan...

.

kırmızı U2 konserinde...

2009-07-23T12:09:00.005+03:00

.
bu tatilin çıkış noktası ve asıl amacı benim bu yıl için gerçekleştirmek istediğim maddelerde önemli bi yere sahip olan U2 konseriydi... gerci o maddeleri yazaken daha U2 nun bu sene album çıkarıp, turne yapacağını bile bilmiyordum ya... bi de yurtdışı tatilimi konsere denk getirmek istiyorum demiştim, tam tersi oldu, konsere gore tatil planladık... aslında londra konserine ayarlama yapabilseydim, iki maddeyi aynı anda gerçekleştirmiş olucaktım ama, iş programı, teslimler, mağaza açılışları gibi şeyleri konsere göre planlamak pek mümkün değil malesef...
.

.
konserin, en etkileyici detayı, lansmanda da üzerinde bolca durulan sahnesiydi elbette... gercekten 360 derecelik bi gorus imkani saglamişlardı, ama ne olursa olsun yine de yuzlerinin surekli donuk olduğu bi hakim yön vardı... ve ben gecenin o saati neresi olursa olsun diye aldığım biletleri bu hakim yönden almışım ya, adamların totolarını izlemedik neyse ki...
.
konserle ilgili benim tek odak noktam u2 yu canli izlemek olduğu için, süresiymiş, içeriğiymiş, ön grupmuş, hiç böyle şeylere takılmadan, tamamen herşeye hazırıklı gitmiştim... ama, gerek seçilen şarkıların içinde u2nin artık marş olmuşlarının da atlanmamış olması, gerekse konserin nerdeyse kesintisiz 2.5 saat sürmesi, hem girişin hem de çıkışın bu derece sorunsuz çözülmüş olması gibi şeyler de olayı benim için daha bi muhteşem kıldı...
.

.
sahne başlı başına, hani nerdeyse konserin kendisi kadar etkileyiciydi... san siro gibi, saha içiyle birlikte 100.000 kişilik bi stadi bile tüm ışık oyunları, efektler, renkler vs. ile sanki çok daha küçük bi konser salonundaymış gibi içine alıp, havaya sokmayı beceren başarılı bi çalışmaydı... bi de ekran mevzusu var tabi, 360 derecelik dev ekran, fotograflarda da ilt ve ust fotografta farkli olarak görülüyor, bir anda sahnenin üstüne inen bi helezon gibi oldu... dıştaki yuvarlak sahneye ulaşim sağlayan köprüler hareketliydi falan, hepsi cidden inanılmaz etkileyiciydi...
.

u2 konseri politikasız, sosyal mesajsız olur mu, olmaz... nobel barış ödülü sahibi Desmond Tutu'nun afrikanın kalkınması konusundaki çabaların devam ettirilmesi yönündeki isteğini dile getirdiği video mesajının ardından bono berlusconi ye bayaa bi çattı, berlusconi nin fakir ülkelere yardım için söz verip sözünde durmadığını, evsahipliği yaptıkları g8 de önemli kararlar vereceklerini anlatıp ben sadece şarkı yazıyorum, onlar tarih yazabilir diye sözünü bitirdi... pride ı söylerken, dev ekrana myanmarda askeri yönetimce ev hapsinde tutulan, nobel barış ödüllü siyasetçi Aung San Suu Kyi'nin resmi yansıtıldı ve ellerinde Kyi maskelerini taşıyan bi sürü genç sahnede yürüyüş yaptı, sunday bloody sunday i martin luther king e itafen söyledi, bir ara da filistin olaylarıyla ilgili konuştu ekranda yukardaki arapça yazılar çıktı... ne yazdı anlamadık tabiii...
.
konserin en güzel anlarından biri de, bononun micheal jackson anısına angel of harlem i söylemelerinin ardından, "man in the mirror" ve "don't stop til you get enough" tan parçalar mırıldanarak, sesinin gitgide kısılması karanlıkta yavaş yavaş kaybolmasıydı... bu gerçekten çok anlamlı ve etkileyici bi şovdu...

bi de, kızını sahneye çağırıp şampanya patlatarak doğumgününü kutlaması da ççookkk hoşştuu...

e artık bu kadar keyiften sonra, sevgili izninle, bu uzak diyarlarda beni kimse tanımaz diyip şöyle ergen kızlar misali bii 'boonooo' diye bağırmadan bitirmedim konseri...
.

kırmızı venedik ve floransada...

2009-07-21T16:09:00.009+03:00

.
programda pazar günü de venedikteydik... venedik inanılmaz etkileyici biyer, bence gidip de büyülenmeyecek insan yoktur... biz sabah 9da ordaydık ve ilk olarak bi tekneye atlayıp, büyük kanalda ilerleyip meydana gittik... varır varmaz kendimizi kanalların, binaların arasında bulunca da, kalakaldık resmen... sevgili de beni o bakakaldığım anlarda çekmiş tam...
.

biz venedikte bol bol yürüdük, mümkün olduğunca çok sokak, köprü ve meydan görmek için ciddi bi efor sarfettik... ama orada insan bu büyüye hemencecik kapılıveriyor ve haritaya bile bakmadan sokaklarda kıvrılırken buluyor kendini... çok vıcık vıcık bi romantizmimiz yoktur ama evet itiraf ediyorum, o sokakta öpüşen çift biziz... biz yine gelenegimizi bozmadik sevgiliyle, farkli bi gölge fotogramiz daha oldu, bu seferki venedik sokaklarında...

ortamın etkileyiciliğinin en önemli sebeplerinden biri de bozulmamış dokunun bütünlüğü... bu taş binalar için, yine taştan yapılmış -zil, posta kutusu, diafon- üçlüsü ve bunun envai çeşit farklı tasarımlarına ben bayıldım...

sizce de bu mavi tekne, birazdan mr. bond koşarak gelip tekneye atliyacak ve tüm kanalları darmadağın edecek bi kovalamaca başlıyacak gibi durmuyor mu...

sonraki gün floransadaydık ve oradaki ilk günümüzün sabahını pisa, öğleden sonra ve akşamını sienaya ayırmıştık... pisa bence epi topu 1 saatlik bir tur, hatta şöyle söyliyim oraya gidip ' hıım gerçekten yamukmuş' diyip dönülecek biyer... ama bizim için malesef öyle olmadı, söylediğim gibi 1 saatlik turumuzu tamamlayıp sienaya geçmek için istasyona döndüğümüzde, o gün tren yollarinda grev olduğunu ve bizim bilet aldığımız da dahil bi sürü trenin iptal edildiğini öğrenip, küçük bi şok yaşadık... bırak ordan sienaya geçmeyi, akşam 18.30 da floransaya dönebildiğimize şükrettik... o gerginliğin üstüne biz de, bize tavsiye edilen santa croce meydanındaki bi restorana ( baldovino) gidip güzel bi ziyafet çektik, üstelik şansımıza o akşam meydanda bir de güzel bi klasik müzük performansı vardı...
.

italyayla ilgili kahve olayından bahsetmemek olmaz... T tabacchi yazan dükkanların tümünde güzel kahve var... biz sürekli olarak benim 'mekanın biraz ruhu olsun' diretmelerim sebebiyle resimdeki gibi hoş pastane ya da brasserileri tercih ettik, bir iki tanesi de zaten tavsiye edilmişti, çok yerinde diretmelermiş... kahveyi, italyanların da yaptığı gibi barda alıp, içip çıkmak adetten... bi de masada oturursaniz, hem kahveye iki misli para veriyorsunuz, hem de masa parası... bu arada hayatımın en güzel kahvelerini içtim desem çok da şaşırtıcı olmaz herhalde...
.

floransada ponte vecchio, köprü üstü sokak görüntüsü ve algısıyla çok ilginçti... köprüdeki dükkanlarin çoğu kuyumcuydu, ve anladım ki, kuyumcu dükkanlarının vitrinleri heryerde aynı...

insan 'eh işte italya ve fiat' diye düşünüyor ama hiç de öyle değil, fiattan çok alman ve japon arabaları burda da hakimiyetini ilan etmişti... ama arada bir fiat 500 görmedik degil, bu da bi tanesi... ben yakından ilk defa gördüm, ve evet gerçekten sarılıp kucaklayabileceginiz kadar küçük...

floransada şehir manzarası da cidden çok etkileyici... ortasında nehir var ya, bana hemen prag ı anımsattı... burada bahsedilmesi gereken en önemli şey, floransa katedralinin boyutu bence... fotografta da algılanabiliyor, katedral ve tabii ki o meşhur kubbesi şehir oranlarıyla o kadar alakasız ki, sanki uzaydan buraya ışınlanmış gibi...
.

floransa katedralinin yapımı birkaç yüzyıl sürmüş, son olarak kubbe kısmını, açılan yarışmayı kazanıp Brunelleschi tamamlamış... ama ne kubbe... tepesine çıkmak için tam 467 basamak tırmanmanız gerekiyor, yani yakalış 25 katlı bi bina... kubbe açıklığı 42m ve içiçe 2 katmandan oluşuyor... iç kubbe biraz daha basık, üst kubbenin oranları ise daha sivri... va bu kubbenin en önemli mimari özelliği de iskelesiz inşa edilmiş olması... turistik bilgi yok dedim ama dayanamadım yine... fotoğraflarda kubbeye çıkan süper klostrofobik merdivenler ve iç içe 2 cidar görülüyor zaten...

floransayla ilgili son olarak, muhteşem bi dondurma adresi de vereyim... yolu geçen olursa şiddetle tavsiye ediyorum, perche no!

bi de unutmadan, milano da tadı hala damağımda kalan, abartısız hayatımın en muhteşem pizzasını yediğim yerin adresini de vereyim spontini pizza... ne kadar iyi bir insanım di mi... çok sürprizli bi mekan, burda anlatmıyım, gidenler orda deneyimlesin en iyisi... bize de milano da yaşayan bi tanıdığımız tavsiye etmişti... ona ve bana sayfalarca gezi notları gönderen S., A. ve M. ye tavsiyeleri için ne kadar teşekkür etsem az...

gezimizle ilgili şimdilik aklımda kalan detaylar böyle... şimdi sıra, gezinin asıl çıkış noktası olan konser postunda...

kırmızı milanoda....

2009-07-18T17:59:00.017+03:00

tatilden döneli tam bir hafta oldu aslında, ama öyle yoğun bi haftaydı ki, ancak bugün biraz kafamı toparlayıp, tatille ilgili yazmak için fırsat yaratabildim... aslında öyle çok uzun değil, epi topu 7 gece 7 günlük bi tatildi ama bu 7 güne 3 şehir bir de konser sığdırınca (ki o başlı başına bi post konusu) insan nerden başlasam, neleri anlatsam, neleri es geçsem diye kalakalıyor... bi şekilde başladım ama darma duman bi yazı olacağına şimdiden şüphem yok... en iyisi klasik aydınlatıcı bi gezi yazısı olmasındansa, ne de olsa o tip postlar bir çok gezi blogunda hakkıyla yapılıyor, beni etkileyen kısımlardan bahsetmek...

biz tatili, konserin çarşamba akşamına denk gelmesi sebebiyle, biraz garip böldük... milanoya indiğimiz cuma ve sonraki cumartesi günü ve gecesi milanoda, pazar venedikte, pazartesi,salı floransada, çarşamba öğleden sonra itibariyle cuma akşamına kadar yine milanodaydık... turla gitmedik, herşeyi önceden kendimiz ayarladık, zira yurtdışı turu denen şeyler uygun uçak ve otel dışında bir işe de yaramıyor bence... sonuç olarak biraz yorulduk, ama tatlı bi yorgunluk, üstelik dönüşte tartının 50 yi göstermesi de bonus...

milano, genelde anlatıldığı gibi şık ve elit bi şehir... sanırım gerçekten oraya giden insanlarin en büyük amacı alışveriş... hiçbi şehirde bu kadar çok, bununla beraber bu kadar hınca hınç dolu ve talan edilmiş mağaza görmemiştim... alışveriş çılgınlığı avrupalılık falan dinlemiyor anlaşılan, bizdeki inirim zamanı mango, bershka vs. nin durumu artık daha normal gözükmeye başladı bana...

mağazalarda genel olarak vitrinler etkileyiciydi... yukardakiler o nitelikte değil tabiii... soldaki vitrindeki jelly plaj çantaları çok şirindi... sağdaki vitrin de vintage bi dükkan ve çilekli takımın etiketi dolce&gabbana idi... gördüğüm en komik kıyafetti diyebilirim, herlade çakmadır diye düşündüm...

bu da şık vitrinlerden biri... via del spiga da... bu sokak ve bunun bir üst paraleli napoleon du sanırım, lüks mağazaların yanında farklı araba ve motorlar açısından da hayli doyurucuydu... bu mağazaya girmedim, ama satış alanından vitrin için bu kadar m2 ayrılması pek görülür bişey değildir, takdir ettim...

via del spiga... ambians muhteşem ve kırmızının ağzı kulaklarında...

milano da, apperativo diğer adıyla happy hour çok fazlaca yaygındı, mutlaka yapılması gerekenlerdenmiş... buradaki sistemde akşamüzeri 17den 21e kadar sadece içtiklerinizin parasını ödüyorsunuz, barlarda yukarıdaki gibi büfeler var, yedikleriniz sınırsız ve ücretsiz... biz tavsiye üzerine via del brera da böyle bi akşam geçirdik... buzlu buzlu mojito lar yorgun bi akşamüzerinde ne kadar iyi gitti tahmin edebilirsiniz...

şehirde daha doğrusu bizim gördüğümüz şehirlerde bi sürü yerde böyle sevimli çeşmeler var... biz yine tavsiye ile su ihtiyacımızı çoğunlukla bu çeşmelerden sağladık... market vb. den aldığımız suların tadı da sertliği de bizim alıştığım nitelikte değildi malesef ve bu çeşmelerden akan suyla arasında hiç fark yoktu... bu çeşmeden su içme işi çocukluktan kalma hayal meyal bi anıydı, bu yüzden de acaip sempatik geldi bize...

beğendiğimiz diğer bi cadde de corso como ydu... burası da zaten pek meşhur bir yer... 10 corso como nun hem mağaza hem de cafe kısmının cidden çok güzel bi ambiansı vardı, ve onca güzel tasarımı bir arada görmek delirticiydi... aynı caddenin sonunda da cargo hightech var... burası da bisürü tasarım ürünü birarada gördüğümüz bi mağazaydı... ürün çeşitliliği mudo city gibiydi, tabiii onu en az 10la falan çarpın kafanızda... resim 10 corso como dan henüz çıkmış kırmızı, biraz kendine gelmeye çalışıyor...

burası da milanonun duomo bölgesindeki meşhur barlarından birinin önü... bu fotoğraf sanki orda bir olay olmuş da insanlar toplanmış gibi duruyor ama ortamın bununla uzak yakın ilgisi yok... o kalabalığın içi, ellerinde içkileriyle, işten çıkıp ya da evden hazırlanıp gelmiş son derece şık, trendy insanlarla dolu, sokak müzikten inliyor, ve saat daha akşam 9 falan...

milano sokaklarındaki bir diğer dikkat çekici durum da, malum süper çıtır modellerdi... ben şimdiye kadar hiç bu kadar uzun, ince, güzel kızı birarada görmedim, heralde görmem de... bu tiplerin tümünün 1.80 civarında ve herhalde 50yi bile bulmayan kiloları ve güzel giysileriyle sokaklarda köpek gezdirip, mağazalarda fink attığı düşünülürse, ortamın ne derece moral bozucu olduğu da anlaşılabilir...

milano da bi yarım günümüzü de como gölüne ayırdık... şimdiden söyliyim, öyle brad pitt, david beckham, george clooney görücem derseniz ( tamamen alfabetik sırayla yazdım, hepsini ayri ayri beğenirim) sabah 8den akşam 8 e tam bir tura çıkıp gölün tüm noktalarını gezmeniz gerek, bizim gittiğimiz gibi kısa turlarla bişey görülmüyo... genel ambians resimdeki gibi, hayli sakin ve huzurlu... adamlar işi biliyo tabii, oralarda ev alıyorlar kendilerine...

bu noktada artık floransa, venedik ve konserle ilgili farklı postlar yapmaya karar verdim, zira bu kadarını yazmak bile hayli zormuş... hakkıyla tatil anılarını ya da gezi notlarını yazanları daha bi tebrik ediyorum...

to be continued...

yogaya niyet, alışverişe kısmet...

2009-07-17T15:38:00.003+03:00

çarşamba akşamı ofisten çıkıp, kendimi zorlaya zorlaya nişantaşı yolunu tuttum, en az iki haftadır aksattığım yoga derslerime geri dönmek üzre... bu aralar sıcaklarla birlikte acaip zor geliyor yogaya gitmek, ama buna keza her ders çıkışında da iyiki gelmişim diyorum, bu da ayrı bi konu...

neyse sanırım o gün kalbim ayrı bir temizmiş, başka bişey de istesem olurmuş ki salona gittiğimde ders için gelen yegane kişinin ben olduğunu öğrendim ve tek kişilik ders miii hayııırr diyerek attım kendimi nişantaşı sokaklarına...

bu sene indirimlerin başladığı haftalarda yine istanbul dışındaydım, önceden beğenip kenara yazdığım hiçbirşeyi alma şansım yok artık diye söylenirken, tam istediğim tonda mavi bir elbise, siyah bandage etek ve sezonda beğenip aklımda kalan taba ayakkabıları denerken buldum kendimi... pembemsi turumcumsu yelek ve zara da bulduğum basic bi kaç penye de bonuslarim oldu...

bu aralar bu bandage skirt olayina girmiş durumdayım... geçen ay da, sagolsun benim kokoş kardeşimin çok yakıştı, incecik gösterdi vs. diye gaza getirmeleriyle iki tane böyle bandage parça almıştım... biri şu nerdeyse tüm moda bloggerlarında gördüğümüz h&m iki renkli elbise, diğeri de jean görünümlü jarse, penye arası bi etek... şu an üstümde hatta...

aman allahım, dapdar etekler ve ben, değişiyor muyum ne...

vogue temmuz 09

2009-07-14T17:39:00.003+03:00

yurtdışına, hele de italyaya, bi de modanın başkentlerinden milano ya kadar gidip, bu hazzı vogue un sonbahar kış özel koleksiyon sayısıyla tamamlamamak olmazdı...

uzun uçak yolculuğunda,sevgilinin beni; 'nerdeyse içine düştün, seni gören de gözlerin bozuk falan sanicak' diye uyarmasıyla dergiye makul bi uzaklıktan bakmaya devam ettim... tek kelimeyle içine düşmüşüm yani... the barbie issue ya da ayrıca bayıldım... kesinlikle saklanacak bi edioryal omus...

tabii bi de, kafayı toplayıp, zaman ayırıp, tatil ve de konser detaylarıyla ilgili yazmak istiyorum... bi sürü de fotografim var... bakalım bu yoğunlukta başarabilecekmiyim...

gidiyor muyuz...

2009-07-01T19:44:00.006+03:00

Konser biletleri √
Vizeler √
Uçak biletleri √
Otel rezervasyonları √
Şehirlerarası tren biletleri √
Gezi kitapları √
Seyehat çantaları √
Transferler √
Gerekli Bilgiler √
Arkadaş tavsiyeleri √
Bavullar √
Motivasyon eh iştee...

hayat bayram olsa...

2009-07-01T13:02:00.001+03:00

hayat bayram olsa, ama değil... geçen son iki haftada bunu ilkilerime kadar hissettim malesef... birden bire gecenin bi yarisi gelen bir telefon hayattaki ne çok şeyi etkileyip, insani ne çok sarsabiliyor... en çok böyle deneyimleri yaşayınca, şükretmeyi ve her güzel anın kıymetini bilmeyi anlıyor galiba insan...

babama, bilmeden yaptığım gemici düğümünü sorabildim, bana başka birkaç tane daha öğretti hatta... soramayabilirdim de, çünkü biz aslında sadece ikinci kez şanslıydık... 20 yıl sonra aynı gün, aynı tarihte ve yine benim doğumgünümde ikinci kalp krizini atlattık... çok şükür...

pazar barbeküsü...

2009-06-17T17:31:00.005+03:00

yakin arkadaşlarimiz, gecen yaz sonu bahçeli bi eve taşınınca, kış boyu yaza bahçede yapacagimiz barbekünün hayalini kurmuş durmuştuk... ee nihayet yaz gelince, ilk fırsatta yaptık biz de...
yine bol, yemek, bol içki, bol muhabbet ve bol yayılmalı, çook keyifli bi gün oldu...

bu tatlişler de güzel günümüzün en keyifçileri... bütün gün bi güzel yayıldılar, oynadılar... gelçi oğluş yeni dişlerden dolayı biraz huzursuzdu ama biz yine de mümkün olduğunca yedik onu... fıstık kıcımız da zaten tam kaymak, bi de oyle sosyalki, hiç esirgemedi bizden gülücüklerini... maşallah diyelim... küçük hanımın maceralarını buradan takip etmek mümkün...

bu da benim o gün için, cumartesiden hazırladığım çilekli tiramisu... tarif nette bi çok yerde bulunan klasik tarif, ben farkli olarak kedidili bisküvilerini malibu-süt karışımıyla ıslattım bide evde kendi kavurduğum datça bademlerinden kullandim... çilek-badem ikilisine bayılıyorum...

tatlı, minik kaktüslerim...

2009-06-17T14:37:00.003+03:00

her kadın gibi çiçekleri çok severim, çiçek almaya bayılırım, ama malesef çiçek yetiştirme konusunda da benim kadar başarısızı az bulunur... yıllar içinde sonu hüsranla biten zavallı çiçeklerimin sayısı arttıkça, insan bazı konularda da başarısızlığını kabul etmeli diyip, bu işten artık vazgeç(miş)tim...

geçen sene yeni ofise geçince, ofisin güneşe göre yönünü biraz kestirdikten sonra bir deneme daha yapmaya karar verdim... tabiii biraz hile yaptım, bihayli dayanıklı bi bitki aldım, ama o hala bizimle birlikte ve çok da sağlıklı... hatta arada bi saksısını bile değiştirip, büyüttüm...

son günlerde de masamda da bi bitki olsun isteğindeydim, tabii gönlümden şirin mi şirin, şık mı şık bonzailer geçerdi ama şansını fazla zorlama kırmızı diyip, ikeadan bu şirin minicik kaktüsleri aldım...

ofiste, masamda benimle bilikte canlı bişeylerin daha olması güzel bir hismiş... evet belki sevip okşayamıyorum ama, gayet diri ve sağlıklılar ve daha uzun süre benimle olacaklar...

dügümcü baba...

2009-06-17T14:11:00.003+03:00

bugun sabah, lacivert beyaz bişeyler giyince, bi de bluzümün saç örgüsünden halata benzer askıları ve kuşağı da olunca, farklı bi şekilde bağlıyim, şöyle gemici düğümü gibi olsun dedim ve ipleri ordan burdan geçirip çekiştirince resimdeki gibi acaip oranlı ve güzel gürünen bi düğüm yaptım... şimdi nasıl yaptığımı hatırlamıyorum, ve muhtemelen bi daha yapmam da imkansız...

neyse en azından bilmeden, tesadüfen de olsa güzel bişey çıkarmış olmak hoşuma gitti... belki de bu yaptığım çok bilinen bi tekniktir, bi adı falan vardır mesela... babama bi soriym en iyisi, belki biliyodur... herneyse, babamın denizci genlerinden bana da biraz geçmiş gibi geldi bana ve böyle düşünmek acaip hoşuma gitti...

ayakkabı mı, aman ben eksik kalmıyım...

2009-06-12T11:21:00.005+03:00

.
geçenlerde sevgiliyle bi işimizi halletmek için akşamüzeri saatlerinde eminönüne gitmiştik... malum eminönü, orada halledilebilecek işlerin sınırı insanın hayal gücünü bile zorlar... biz sanırım saat konulu bir iş için gitmiştik... neyse işimiz çabuk halloldu ve bittiğinde daha dükkanların kapanmasına 1 saat vardı...
.

bilmeyenlere söyliyim, eminönü esnafı hiç de öyle düşünüldüğü gibi esnek değildir, burnundan kıl aldırmaz, 6 dedinmi kepengi indiriverir kafana... hatta ben cumartesi 3te kilidi vuran hanlar biliyorum... tabii hepsi tecrübeyle bunların, 2 cumartesini üstüste heder ederek, manikür makası almak için oralara gidip, bırak dükkanı, komle iş hanını kapalı bulunca insan, hepsini öğreniyor...
.
neyse, daha 1 saat var diyip ben sevgiliyi gönderdim ve biraz dolandım... yaz geldi, yeni malzemeler gelmiyor biliyorum ama inatla keçe bakmaya gittim... bişey bulamadım...
.
dönüşte missred in burada bahsettiği ayakkabıcı aklıma geldi, yeri de çok kolaymış sadece 1 kişiye sordum ve taa taaam ordayım... cidden ilginç biyerdi, nerdeyse tüm ayakkabılardan birer tane vardı... bi de tümü 37 numara olunca, birkaç tane beğendim, şimdilik sadece 1 tane diyip bunu seçtim... aklım diğerlerinde kalarak, gözüm hala diğer modelleri süze süze çıktım...
.
son yıllarda ortalıkta çok fazla ucuz ayakkabı var, ama bence çoğu ben çin malıyım, ne dayanıklı ne de rahatım, üstelikde deri değilim diye bağırıyor... ben ayakkabı ve çanta konusunda tekstile göre daha seçici olmak gerektiğini düşünenlerdenim... ama missred in de bahsettiği gibi buradaki ayakkabıların yerli imalat ve sample ürün oldukları çok belliydi... henüz bir kez giydim ve çok rahat ettim... tavsiye ederim...
.
ps:blog sahibesinin zavallı ayakları, pazar günü davetli olduğu 5 çayında, ayağında babet üstünde pantolon olmasına rağmen, bahçedeki sinekler tarafında hunharca yendiği için benek benektir... bütün sineklere ölüm...

bazen, öylesine...

2009-06-11T17:30:00.006+03:00

home ofisten yerleşik ofis düzenine geçtiğimizden beri, öğle yemeği dışarıda yenen bir öğün olarak tekrar hayatımıza dönüş yaptı... evde çalışırken, geç yapılan bir kahvaltı, ya da atlanan kahvaltıdan sonraki ana öğün vs. şekilllerde atlattığımız bi öğündü oysaki...

öğle yemeği dışarıdan yenince, üniversitede hazırlık yılından beri dışarda yiye yiye ev yemeğini kafasında yüceltmiş bi şahsiyet olarak ben de akşam yemekleri evde yensin diye çabalar oldum... tabii bu, yoğun çalışan biri için ne menem zor bişeymiş, yeni yeni idrak ediyorum...

bi de tabii öğünler arasındaki karbonhidrat protein dengesi konusu var... ben eskiden boyle şeylere hic takilmazdim, çok şükür sevgilinin de benim de diyetlik bi durumumuz yok ama etrafimda diyetisyene gidenlerin sayısı arttıkça ve onlardan surekli boyle seyler dinledikçe, ister istemez bende de böyle takıntılar basladı... sagliktir, iyidir diyelim geçelim... neyse iste öğle yemeği proteinliyse aksama sadece sebze, yok sebzeliyse akşama etli biseyler olacak, haftada en az bir balık...

yazmaya başlayınca, laf nerden nereye gidiyo insan hakim olamıyo... asıl anlatmak istediğime geleyim artık... işte önceki gün de öğleni sebzeli bir gündü ve akşam için protein nev i bisey yapayim diye ofisten çıkıp markete uğradım, en zahmetsizinden bi paket seçtim, sonra kasanın yanında küçük şarap reyonunu gördüm ordan da bi şarap attım sepete... sonra evde de fazla ugraşmadan salatalar, bruschetta, küçük bi peynir tabağı fln. derken kendiliğinden keyifli bi menü çıktı ortaya...

bu ilk kez olan bişey değil aslında... arada böyle akşamlar oluyo...

işte böyle, bazen, öylesine, önceden planlanmayan, kendiliğinden keyif masasına dönüşen akşamlara ben BAYILIYORUM...

(o akşam benim marketten aldığım şarabı değil de evdeki tariş in kalecik karasını içtik... tarişin şarapları piyasada satılmadığından pek bilinmiyor... zaten sadece çekirdeksiz kuru üzümün üretim fazlasını değerlendirmek için başlamışlar... biz gittikçe izmir konaktaki tarişten -tabii bulabilirsek, çünkü herzaman olmuyor- alıyoruz... çok mükemmel şarap, her zaman çok kaliteli fln diyemem, arada kötüleri de çıkıyor... o gün içtiğimiz iyi çıktı neyseki...)

çanta kapısı...

2009-06-08T17:51:00.003+03:00

hey allahım, takip ettiğim blogların bana ne çok faydası dokunuyor... tüm blog sahiplerine farklı farklı şeyler için, ayrı ayrı teşekkür etmeliyim...

bu fikri de sevgili uyuz cadının şu postunda görmüştüm ve aklımda kalmıştı... geçen gün nihayet ikeaya gidip, bu askılardan bulup aldım ve haftasonu da güle oynaya çantalarımı düzenledim...

kimisi dolapta alt raflarda eziş büzüş duran, kimisi kapı kollarında falan üstüste asılıp ezilen çantalarım da bir oh dedi...

hepsi sığmadı malesef, ama evde başka kapılar da var neyseki...

apar topar...

2009-06-02T14:47:00.005+03:00

geçen cuma akşamı arkadaşlarla herzamanki yerimizde buluşup, bol yemeli, bol içmeli ve tabiiki bol sohbetli güzel saatler geçirmiştik... içme düzeyinin ne derece bol olduğunu, ertesi gün öğlen 11.30 da sürüne sürüne yataktan kalkmam ve 12.00 deki dişçi randevuma zar zor yetişmemden anlamıştım zaten... zira hiç huyum değildir o saatlere kadar uyumak...

meğer hatırlamadığım başka kanıtlar da varmış, yemekten sonra gece 01.30 civarı oturduğumuz mütehasıp tatlıcıda siparişimi soran garsona, 'teşekkür ederim ben bikini giyicem' diye cevap vermem ve bir peçeteye pazartesi akşamı O. ve Z. lerde olucam diye imza atmam gibi... Neyse imza kısmını masadakilerin nerdeyse tümü hayal meyal hatırlıyormuş, tek ben değil yani...

dün iş çıkış saatlerinde, birimizin bu imza işini hatırlaması, herkes gider ben gitmezsem olmaz telaşıyla birkaç telefon görüşmesi sonucu, evlerine gideceğimiz arkadaşların bile durumu unutmuş olmasına rağmen apar topar yemekli buluşmamızı gerçekleştirdik...

ne ilginç ki, arkadaşlarımızın apartman komşusu evden catering işine girmiş, meğer evinde her daim güzel ve lezzetli bir menüsü varmış... bizim masamız da son dakka daveti olmasına rağmen onun sayesinde öyle bir donatılmıştı ki... ve daha ilginç ki, yine bu kişi; arkadaşımın ve onun referansıyla da benim nikahta makyajımı yapmıştı... yetenek ve girişimci ruh böyle bişey olmalı... takdir ediyorum... evi teşvikiyede, isteyen olursa numarasını alabilirim...

ben de madem son dakka gayretiyle boyle bi buluşma organize edildi, benim de bi katkim olsun dedim ve işten makul bi saatte eve gidip, çabucak bi tatlı yaptım... bu tatlıyı birkaç sene önce, hem iş hem tatil olsun diyip kış vakti sevgiliyle antalyada 5 yıldızlı bir otelde kaldığımızda yemiş ve resmen dadanmıştık... hem ne zamandır aklımdaydı, malum yaz geldi dondurmayla yenen sütlü tatlıların vaktidir, hem de öyle zahmetsiz ki...

irmik tatlısını bilmeyen pek yoktur ama ben yine de tarifi vereyim, 1 lt süte ( ben %50 yağlı kullandım) 7 yemek kaşığı irmik, 7 yemek kaşığı şeker, 3 yemek kaşığı kakao ve 1 pk vanilya koyup, kaynayıp koyulaşıncaya kadar karıştırarak pişiriyoruz... sonra ısıya dayanıklı bir kaba döküp, sıcakken küp küp kesiğimiz çikolata parçalarını üstten heryerine saplıyoruz, ama içine gömülmeden birazının üstte kalması görüntü açısından önemli... ben evdeki şu çikolatanın bi de bademli olanını kullandım... çok yerinde bir karar olmuş, çünkü içindeki portakal aroması ve kavrulmuş bademler de tatlıya ayrı bi özellik katmıştı... çikolataları sapladıktan sonra da dolapta biraz soğutuyoruz... taa taaamm... işte bu kadar basit... basit ama işte, bizde herkes, o kadar güzel yemeğin üstüne bile çok beğendi...

güzel bi akşam oldu, üstelik biz de hep daha sık görüşelim, bu kadar yakın oturuyoruz, daha spontan görüşelim diyip dururduk... nihayet becerdik üst üste ve spontan görüşmeyi... umarım devam edebiliriz...

mia posta

2009-05-29T12:42:00.003+03:00

yaşadığım şehirde olan biten neymiş, hangi etkinlik varmış, nereye ne açılmış, nerenin nesi iyiymiş vs. vs. haberdar olmak benim için çok önemlidir...
.
bu şehirde, şehrin büyüklüğü ve kalabalığı misli misli bir avrupa ülkesi kadar olsa da, haberdar olduğun etkinliklere katılma ya da nerede olduğunu çok iyi bildiğin yerlere gitme olasılığı çoğu zaman imkansız mertebesinde olsa da, bunlardan haberdar olmak ve seçenekleri de arttırmak lazım...
.
bu konudaki en büyük yardımcı, üyelerine günlük postalar gönderen siteler ... mia posta da bunlardan biri...değindiği konular da genel olarak bu tip sitelere paralel, moda, yemek, gezme-tozma, tasarım vs...
.
ben en çok da sayfanın tasarımını ve kenardaki konuyla ilgili illusturasyonları beğendim...
.

çocuk reyonlarındaki gizli hazineler...

2009-05-21T16:20:00.005+03:00

her ne kadar son yıllarda bi sürü marka mağazada, yada markasız semt mağazalarında ve hatta pazarlarda satılan ürünlerin tümü birbirine benzese, trend olan (örneğin bir desen olsun bu) bişey, tüm bu yerlerde kalite kalite, fiyat fiyat ama aynı tasarımla bulunabilse de, türkiye de magazasi olmayan markaların ihraç fazlası ürünleri; ucuza kaliteli ürünlere sahip olabilmenin yanında, farklı bişeylere sahip olabilmek, üstünüzdeki şeyi forma haline gelmeden severek bıkmadan giyebilmek açısından da çok kıymetliler...

bu ürünlere ulaşmak için, mesela zara gibi ferah ve düzenli bi mağazada şööyle salına salına bakmak, denemek, belki ilk seferde karar veremeyip bi daha gidip bakmak gibi lükslere sahip olmasak, genel olarak yarim ila 1m yüksekliğindeki yığınların içinde, son derece sıkış tepiş askıların arasında, genelde havasız daracık dükkanlarda bunalsak da, sonuç genel olarak buna değiyor...

ancak burada bahsetmek istediğim, forma olmayacak giysiler için benim diğer alternatifim...

çocuk reyonları...

ilk, üniversite yıllarında mudo nun çocuk reyonunu keşfetmemle başlamıştı... şimdi mudo çocuk ürünleri üretmiyor ya da getirmiyor ama zara kids, lc waikiki, peacocks vs. de hala çok sevimli, renkli, 14-16 yaş giysileri bolca var... ve neyse ki ben de üniversite yıllarındaki bedenimi, bir iki kilo fazlayla da olsa koruyabiliyorum...
bir de, belki siz de farketmişsinizdir, son yıllarda çocuk koleksiyonları da yetişkinleri nerdeyse birebir tekrar ediyor... mesela biçok yerde bulunabilen benzer kesimli bi bluza çocuk reyonunda bambaşka bi kumaşla, desenle sahip olma şansı son derece yüksek... bi artısı da fiyatları daha düşük...

benden söylemesi...

ps: resimdeki askıları saç örgülü jean elbise lc waikikiden, 14-16 yaş, 19.90 tl...

özgün zeytinyağı...

2009-05-18T12:09:00.004+03:00

malum egeliyiz ya, zeytinyağının yeri ve önemi bi başkadır bizim için... öyle her zeytinyağını beğenmeyiz, yemeyiz, huysuzluk yaparız... yok efendim; sızma mı kullanılmış, riviera mı, geçen sezonun yağımıymış yoksa tazemiymiş ve hatta şişenin dibinden mi konulmuş, üstten mi vs. vs... tüm bunlar üzerine uzmanlık geliştire geliştire yetişmişiz farkında bile olmadan...

hayatta seçici olmak takdir ettiğim bi karakter özelliğidir... ama bazen bu durum kimi güzelliklerden mahrum kalmanıza sebep olabilir... işte bu durumda gidişata bi dur diyebilmek de ayrı bi meziyet tabiii... neyse, ben her ne kadar hala süpermarket raflarından zeytinyağı almayı reddetsem, hala annemlerin siparişle getirttikleri yağdan sebeplenme lüksümü devam ettirsem de, zor durumlarda başvuracağım adresleri de bi kenarda tutuyorum...

ancaak, paylaşmak istediğim bu adres, ki kendilerinin adı özgün zeytincilik, anlattığım durumdan biraz farklı. evdeki şişe bitince üzüldüğüm, pazar kahvaltılarında baharatlarla karıştırıp seve okşaya yediğim, yolum düşer de yerlerine gidebilirsem tüm aileye litre litre alıp gururla hediye ettiğim, kankiciimin yazlık dönüşlerinde üşenmeden taşıyıp getirdiği kadar başka...

çok sevindirici ki, artık yolumuzun ayvalığa düşmesine gerek kalmadan da ulaşabileceğiz, çünkü nihayet istanbulda da bi satış mağazası açmışlar... hem de semtimizde, yakıncacık. bi de fiyatları da hiiç farklı değil, ayvalık da neyse aynısı...

adresi: serencebey yokuşu no:14 (necdet ozalitin hemen yanı)

çilek mevsimi...

2009-05-05T17:32:00.003+03:00

bütün kış tezgahlardaki mevsimsiz, iri kıyım çileklere iç geçirip, geçirip direndikten sonra, gerçek çilek mevsimine şöyle şanlı bi açılış şart olmuştu...
yaptık biz de...

kış bitti, ama yine gelecek...

2009-05-04T15:11:00.002+03:00

kış bitti aslında, yani tarih olarak şu günlerde çoktan bitmiş olmalı... ama bu sene ki kış öyle inatçı ki, bi türlü tam olarak sevindirmedi bizi bahar geldi diye... tamam istanbulun havasına güven olmaz, onu öğrendik yıllar içinde, güzel bi günün ardından yağmurlu günler gelebilir... ama bu kadar üstüste de olmaz ki... bu gidişle de baharı es geçip, direkt olarak yaza geçicez gibi...

sıcak yaz günlerinin hayaliyle yaşarken bu resimdekiler de ne dememek içten değil tabiii... ama kış ne zaman bitse, yaz ne zaman gelse de, şu bir gerçek soğuk günler yine gelecek... ve benim gibi üşüyengiller ailesine mansup ve kumaş pijama hastası biri bu tatlı picişleri görünce dayanabilir mi, dayanamaz... puantiyelisi annekuşa, penguenlisi de bana...